உயிர்ச்சங்கிலி

கோமதி தோட்டக் கதவைத் திறந்து துளசிச் செடிக்கு தண்ணீர் விடச்
சென்ற போது பக்கத்து காலி மனையில் ஐந்தாறு பேர் நீள அகலத்தை அளந்து
கொண்டிருந்தனர்.

துண்டை உலர்த்த வந்த கணவரிடம்,  “ கட்டட வேலை ஆரம்பிக்க போறாங்களா?” என்றாள்

“ஆமாம்.ஆறு ஃப்ளாட் வருதாம். நானும்தான் சொல்றேன், நமக்கெதுக்கு இத்தனை பெரிய வீடு? வித்துட்டு ஃப்ளாட் ஆக்கிடலாம்னு. நீ கேட்டாதான?”
என்றார் சாரதி.

“ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? உஙகிட்ட வந்து கேட்டேனே, என்னைச் சொல்லணும்”
என்ற படி உள்ளே சென்றாள்.

மறு நாள் மிளகாய் காயவைக்க மொட்டை மாடிக்குச் சென்ற போது பக்கத்து மனையில் கட்டட வேலைக்கு வந்திறங்கி இருந்த ஆட்கள் அவர்கள் தேவைக்கு குடிசை தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.கீழே இறங்கி வருகையில் ஒரு பெண்ணின் இடுப்பில் இருந்த குழந்தை வாயில் விரல் போட்டுக் கொண்டு இவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
குண்டுக் கன்னமும் கரு விழிகளும் சுருள் கேசமுமாய் துறுதுறு பார்வையுடன்
இருந்த குழந்தையை தூக்கிக் கொஞ்ச வேண்டும் போல் இருந்தது.மிகவும்
பரிச்சயமான முகம் போல வெகு நாள் பழகியது போல் இருந்தது.

லேசாக சிரித்ததும் அவசரமாய் முகம் திருப்பிக் கொண்டது.கோமதிக்கு
மனசு காற்று இறங்கிய பலூன் போல் ஆனது.உள்ளே சென்றதும், “என்ன?
மூஞ்சி டல்லடிக்குது? மாடிக்குதான போயிட்டு வந்த?அதுக்குள்ள என்ன? “
என்றபடி சாரதி எதிர்ப்பட்டார்.

“என்னமோ மனசு சரியில்லை” என்றபடி செல்பவளை கவலையாய்
பார்த்தார்.

இப்படித்தான் அடிக்கடி ஆகி விடுகிறாள் இந்த இரண்டு வருடமாய்.
என்ன செய்ய என்று நினைத்த படி பெருமூச்சு விட்டார்.

அவர்களது ஒரே சந்ததியான தாமு விபத்தில் மறைந்ததிலிருந்து கோமதி
அடிக்கடி இப்படி ஆகி விடுவது உண்டு.அவளை இன்னும் மோசமாக்கி விடுமோ என்று தாமுவின் நினைவாக இருந்த எல்லாவற்றையுமே அகற்றி விட்டார் அவனது ஃபோட்டோ உட்பட.

ஆனால் அவன் இருந்த போது அவனது விருப்பத்துகெதிராக கொடி பிடித்தவளும் இவள்தான்.ஆந்திராவிற்கு வேலையின் காரணமாக மாற்றலாகி சென்றவனை பிரிய முடியாமல் அழுதவள், அங்கு அவன் ஒரு பெண்ணை
விரும்புகிறான் என்றும் அவள் வசதியற்றவள் என்றும் தெரிந்ததும் ருத்ர
தாண்டவம் ஆடாத குறைதான்.அவன் ஒவ்வொரு முறை வரும்போதும்
எப்படியும் அம்மாவை சமாதானம் செய்து விடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் வந்து ஏமாற்றத்துடன்தான் திரும்புவான்.

இப்படியே ஆறுமாத காலம் ஓடியது.ஒரு முறை அவன் வருவதற்கு பதிலாக
சடலமாக கொண்டு வரப் பட்டான்.வேலைக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டு உயிரிழந்தவனை உடன் வேலை செய்தவர்கள்
உதவியுடன் சாரதியும் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தார்.அந்த இழப்பிற்குப் பின் அவ்வப்பொழுது கோமதி இப்பிடித்தான்.

“குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணி தரீங்களா?குழந்தைக்கு வேணும்” என்ற குரல் கேட்டு வாசல் பக்கம் பார்த்தார்.

இருபது வயதொத்த ஒல்லியான பெண் ஒருத்தி பாட்டிலோடு நின்றிருந்தாள். தோற்றத்தில் வறுமை குடி கொண்டிருந்தது.பக்கத்து கட்டட வேலையாட்களில் பார்த்த நினைவு. தண்ணீர் கொடுத்து அனுப்பினார்.

நாலு நாட்களுக்குப் பிறகு வெளியில் சென்று விட்டு வந்த போது, வாசலில் ஒரு குழந்தை சிறு சிறு கற்களைப் பரப்பி விளையாடியபடி இன்னொரு கையில் லாலி பாப் சுவையில் மூழ்கியிருந்தது.மனம் நெகிழ்ந்து அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார்.குழந்தை மிரள மிரள விழித்து அழத் தயாராக உதட்டைப் பிதுக்கியிருந்தது.குழந்தையைப் பார்த்ததும் கோமதி, “பக்கத்து கட்டட வேலைக்காரங்க குழந்தையாச்சே இது. நீங்க கொண்டு வந்திருக்கீங்க?”
என்றாள்

“வாசல்ல உக்காந்திருந்தது.சும்மாதான் தூக்கிட்டு வந்தேன்” என்று முடிப்பதற்குள் குழந்தை அழ ஆரம்பிக்கவும் அதன் அம்மா தேடிக் கொண்டு வரவும் சரியாக இருந்தது.

“குழந்தையைப் பாத்துக்க யாரும் இல்லையாம்மா?இதை வச்சுக்கிட்டு எப்பிடி வேலை பாப்ப?”

“இல்லங்க.அப்பாரு மட்டும்தான் எனக்குன்னு சொல்லிக்க இருந்தாரு.அவரும்
மார்வலி வந்து போன வருசம் தவறிட்டாரு.அவர் பாத்துட்டிருந்த கட்டட
வேலை மேஸ்திரிதான் மெட்ராஸ் கூட்டிட்டு வந்து இங்க சேத்து விட்டாரு”

“புருஷன் இல்லையாம்மா?”

சட்டென்று கண்கள் குளமாக அந்தப் பெண் தன் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.

“ஐயோ!அழாதம்மா!தெரியாம கேட்டோம்.மன்னிச்சுடு”

“இல்லைங்க. நீங்க கேக்காட்டியும் இந்தக் குழந்தை எனக்கு அவரை ஞாபகப் படுத்திக்கிட்டுதான் இருக்கும். என்னை அவர் உயிருக்கு உயிரா விரும்பினாரு..அவங்க நல்ல வசதியானவங்க.பெரிய வேலைல இருந்தாரு.பெத்தவங்க சம்மதத்தோட கட்டிக்கணும்னு பாத்தாரு.ஆனா அதுக்குள்ள விபத்துல போயிட்டாரு.ஆனா அதுக்கு முன்னாடி சந்தர்ப்ப வசமா நான் கர்ப்பமாயிட்டேன்.என்னைப் பத்தின கவலைல எங்கப்பாரும் போய் சேந்துட்டாரு.அந்த ஊர்லயே இந்த நெனப்போட இருக்க முடில.அதான் இங்க
வந்து சேர்ந்தேன்” என்று விசும்பியவளை அதிர்ச்சியாக பார்த்தனர் இருவரும்.

“எந்த ஊரும்மா உனக்கு?” சுதாரித்த சாரதி கேட்டார்.

“ நெல்லூருங்க” விசும்பலடங்காமல் சொல்ல திகைத்துப் போனார்.

“ குழந்தையோட அப்பா பேரு? ”

நடுங்கும் குரலின் வித்தியாசம் உணர்ந்தும் அர்த்தம் புரியாதவளாய்
“தாமோதரன்” என்று சொல்ல, நிற்க இயலாது தடுமாறிய கோமதியைத்
தாங்கிப் பிடித்தவாறு சாரதி குழந்தையைப் பார்த்தார். அது, தான் வந்து சேர்ந்த இடம் புரியாமல் அங்கிருந்த தாம்புக் கயிற்றை இடுப்பில் சுற்றி விளையாடிக் கொண்டு தாமோதரனாகவே இருந்தது

முற்றிலும் கோணலன்று

"அம்மா!கொஞ்சம் காலை நகத்திக்கறீங்களா பெருக்கணும்"  துடைப்பத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தாள் கமலா

கம்ப்யூட்டரில் தனது அலுவலக பணிக்கான ப்ராஜக்டை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்த சுகன்யா நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

"மத்த வேலை எல்லாம் முடிச்சுட்டயா கமலா?"

"ஆயிடுச்சும்மா.வீடு கூட்டிட்டா கெளம்ப வேண்டியதுதான்.ஏம்மா கேக்கறீங்க?"

"சரி இதோ ஒரே ஒரு நிமிஷம் இரு" என்று ஸேவ் பட்டனை க்ளிக்கி அதை பாதியில் வைத்து விட்டு எழுந்தாள்

"ஏம்மா!தொந்தரவா ஆயிடுச்சா?நான் வேணா கொஞ்ச நேரம் இருக்கேன்மா.நீங்க அந்த பொட்டில ஏதாச்சும் பண்ணனம்னா முடிச்சுக்கங்க"

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல.நான் அப்பறம் பாத்துப்பேன்.நீ பெருக்கிடு"

"ஏம்மா ரொம்ப நாளா ஒண்ணு கேக்கணுமின்னுட்டு...."

"கேளு கமலா!ஏன் தயங்கற?ஏதாச்சும் பண உதவி வேணுமா?"

"ஐய!அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லம்மா.ஒரு சந்தேகம்தான் கேக்கணும்"

 "சந்தேகமா? என்ன கேக்கணும்? கேளு"

"இல்லம்மா.இந்த பொட்டில நீங்க வேலை பாக்கறதை அடிக்கடி பாத்துருக்கேன்.பாலு தம்பி ரேகா பொண்ணும் கூட இதுல ஏதோ செய்யறதை
பாத்துருக்கேன்.ஐயா தனியா வேற மாதிரி ஒண்ணு வச்சுருக்காரு.அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?இதுல என்ன செய்வீங்க எல்லாரும்?"

"அட!இது என்ன புது சந்தேகம் உனக்கு?என்ன திடீர்னு?"

"இல்லம்மா.எங்கூட்லயும் பாப்பா பன்னண்டாவது படிக்குதுல்ல.அதுக்கு கூட இப்பிடி பொட்டி குடுப்பாங்கன்னு சொல்லிகறாங்கம்மா.அதான் இத பத்தி விவரம் கேட்டுக்கலாம்னு...."

"ஓ! அப்டியா? உன் பொண்ணு ப்ளஸ் டூ படிக்கறாளா? அவ என்ன க்ரூப் எடுத்துருக்கான்னு உனக்கு தெரியுமா?"

"அதென்னவோம்மா! எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது.டாக்டருக்கு படிக்கணுமின்னுட்டு அதுக்கு ஆசை.அந்த க்ரூப்புன்னு சொல்லிச்சு"

"வெரிகுட்! சரி, இப்ப நீ கேட்ட சந்தேகத்துக்கு வருவோம்.இதை கம்ப்யூட்டர்னு
சொல்வாங்க.ஐயா வச்சுருக்கறதும் இதுதான்.ஆனா அதை எங்க வேணா தூக்கிட்டு போகற வசதி உண்டு.அதுக்குப் பேரு லேப்டாப்னு சொல்வாங்க.
இதுல, படிக்கற குழந்தைகள் அவங்களுக்குத் தேவையான மாதிரி படிப்பு சம்பந்தமா உபயோகிச்சுக்கலாம்.என்னை மாதிரி ஆஃபீஸ் போறவங்க அது சம்பந்தமான வேலை பாத்துக்கலாம்.கணக்கு வழக்கெல்லாம் பாத்துக்கலாம்.
நெட் அப்டின்னு ஒரு வசதி இருக்கு.அதை செஞ்சுக்கிட்டா இன்னும் நிறைய பண்ணலாம்.நம்ம உறவு நட்புகளோட கடிதம் மாதிரி அனுப்பிச்சுக்கலாம்.அதுலயே பேசிக்கலாம்.விளையாட்டுக்கள் இருக்கு.இன்னும் கேளிக்கைகுரியதுலாம் நிறைய இருக்கு.உன் பொண்ணு மாதிரி படிக்கற பசங்களுக்கு படிப்பு சம்பந்தமா நிறைய தெரிஞ்சுக்க உதவியா இருக்கும்.உனக்கு இந்த விவரம் போதுமா? இல்ல இதுல ஏதாவது செஞ்சு காட்டட்டுமா?"

"ஐயோ!அதெல்லாம் வேணாம்மா!இதுவே பாதி புரிஞ்சாப்ல இருக்கு புரியாத மாதிரியும் இருக்கு.எனக்குத் தெரிய வேண்டியதெல்லாம் என் பொண்ணுக்கு இது உதவியா இருக்குங்களா?"

"உபயோகிக்கற விதத்துல உபயோகிச்சா எதுவும் உதவிதான் கமலா!ஏன் கவலைப்படற?"

"அதில்லம்மா!அக்கம் பக்கம்லாம் இது வந்துட்டா பசங்க கெட்டுப் போயிடுவாங்கனு பேசிக்கறாங்களா, அதான் எனக்கு ஒண்ணும் புரியல.
நாந்தான் படிக்காத பாவியாய்ட்டேன்.என் பொண்ணுனாச்சும் நல்லா படிச்சு பெரிய பெரிய உத்யோகத்துக்கு போகணும் தாயி!எங்கப்பன் குடிகாரன்.எங்காத்தா அவனோட மல்லாடுச்சு.அப்டி அவதிப்பட்டும் என்னிய ஒரு குடிகாரனுக்கே கண்ணாலமானா போதுமின்னு கட்டி வச்சுருச்சு.என் பொண்ணுக்கு அந்த அவதி வரக் கூடாது.முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல்னு சொல்வாங்க.அப்டி ஆவக் கூடாது.என் பொண்ணு விஷயத்ல நேர் செஞ்சிரணும்"

"கவலைப்படாத கமலா! உன் பொண்ணு நல்லா படிக்க எந்த உதவின்னாலும் நான் செய்யறேன்.இதுனால எல்லாம் உன் பொண்ணு படிப்பு கெடாது.சொல்லப்
போனா உபயோகம்தான்.கட்டாயமா உன் பொண்ணு நல்ல முறைலதான் இதை உபயோகிச்சுப்பா.இது விஷயமா என்ன உதவி வேணும்னாலும் நான் செய்யறேன்.இது மட்டுமில்ல.அவ படிக்க பண விஷயமாவோ வேறெந்த உதவியோ வேணும்னாலும் என் கிட்ட தயங்காம கேளு.சரியா?"

"ரொம்ப நன்றிங்கம்மா!" என்று துடைப்பத்தைக் கையில் எடுத்து தன் வீட்டு கோணலை நேராக்க வளைந்து கூட்ட ஆரம்பித்தாள்.

தெ(அ)ன்னை மரம்

ட்யூபில் மெதுவாக திரவ உணவு சென்று கொண்டிருந்தது.இன்றோடு ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது.

அசைவற்று படுத்திருக்கும் தந்தையை அசையும் மன அலைகளுடன் பெருமூச்சொன்றை விடுத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கணேஷ்.

வாழ்வின் நிகழ்வுகளில் சில விஷயங்கள் உணர்வு சம்பந்தப் பட்டதாகி விடுகிறது.சிலவற்றை ஜீரணிக்க முடிகிறது.சில அப்பாற் பட்டதாகி விடுகிறது.அதுவும் ஜீரணிப்பது எல்லாருக்கும் சாத்தியப் படுவதில்லை.சிலருக்கு ஒதுக்கித் தள்ளும் மன நிலை வாய்த்து விடுகிறது.சிலர் ஆழ்மனதில் புதைத்துக் கொண்டு அல்லலை சுமக்கின்றனர்.தந்தை இரண்டாம் ரகம்.

நன்றாகத்தான் இருந்தார் சென்ற மாதம் வரையிலும்.தினமும் காலையில் எழுந்து தன் துணிகளை தானே துவைத்து சுப்ரபாதம் கூறி வருணை ஸ்கூல்
கொண்டு விட்டு புத்தகங்கள், பேப்பர் படித்துக் கொண்டு சந்திராவுக்கு
அனுசரணையாக சிறு வேலைகள் செய்து கொண்டு சரியாகத்தான் இருந்தது எல்லாம்.

"என்னங்க! பக்கத்துல கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ற பில்டிங் இஞ்சினியர் இன்னிக்கு வந்திருந்தார்.நம்ம வீட்டு தென்னை மரம் மூணாவது ஃப்ளோர்ல இடிக்கறாப்ல இருக்கறதால அதை வெட்டும்படியா இருக்கும்கறாப்பல சொல்றார்.அதைக் கேட்டதுலேருந்து மாமா மூட் அவுட்ல இருக்கார்"

இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது.அதன் பின் அப்பாவிடம் தெரிந்த மாற்றங்கள் மனக்கவலையை தந்தது.

ஒரு நாள் ஆஃபிசிலிருந்து திரும்பியதும், " என்னங்க!இப்படியே போனா அவருக்கு உடம்புக்கு வந்துடப் போறது.சரியா சாப்பிடறதில்லை.வருணோட விளையாடறதில்லை.புத்தகமும் கிடையாது.எதாவது பேசுங்க அவர்கிட்ட"

கணேஷ் தந்தையிடம் சென்று அமர்ந்தான்

"அப்பா! இந்த வீட்டை இடிச்சிட்டு ஃப்ளாட் கட்டாம இருக்கறதுக்கு காரணம் நீங்க வருத்தப் படக் கூடாதேன்னுதான்.ஆனா பக்கத்துல கட்டற ஃப்ளாட்டுக்கு நம்ம மரம் இடைஞ்சல்னா என்ன செய்ய முடியும்பா? ஏன் இப்டி ஃபீல் பண்றீங்க?அதுக்காக உடம்பை ஏன் வருத்திக்கறீங்க?"

பால்கனி சேரில் அமர்ந்திருந்தவர் நிமிர்ந்து அமைதியாய் பார்த்தார்.பின் திரும்பி தென்னையைப் பார்த்தவர், "இது எங்கம்மாடா.அம்மாவோட அன்பு எப்படி எதிர்பார்ப்பில்லாம எல்லையற்றதா குழந்தைக்கு கிடைக்குதோ அப்படித்தான் இதுவும் எனக்கு.நீ பிறந்த வருஷம் வச்சது.இப்பவும் பலன் எதிர்பார்க்காத எல்லாத்தையும் கொடுத்துண்டிருக்கு.ஒரு மனுஷனோட உயிர் பிரியறது எப்படி வருத்தமோ, எப்படி மனசை பாதிக்குமோ அப்படி மரத்தோட
அழிவு பாதிக்காதா? அது உயிர் இல்லையா?அது என் அம்மாவா,பிள்ளையா இத்தனை நாள் இங்க இல்லையா? அது போறது எப்டி பாதிப்பில்லாம போகும்டா?"

"என்ன சபேசா!என்னமோ அம்மா பிள்ளைனு பேச்சு நடக்கறது?என்னடா? உங்கப்பன் என்ன சொல்றான்?"  என்றவாறு வந்தார் அப்பாவின் ஆத்ம நண்பர்
சங்கரன்.

"வாங்க மாமா!பக்கத்துல கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்.நம்ம தென்னை மரத்தை
வெட்டும்படியா இருக்கு.அதப் பத்திதான் பேசிண்டிருக்கோம்.அப்பா ரொம்ப
பெரிசா எடுத்துண்டு வருத்தமாருக்கார்.நீங்க கொஞ்சம் சொல்லுங்க"

"என்ன சபேசா!குழந்த மாதிரி?இந்த வயசில இந்த மாதிரி விஷயங்களை எல்லாம் மனசுக்குள்ள கொண்டு போயிண்டு இருக்க கூடாதுடா.நீ இப்டி பண்ணினா சின்னவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணுவாங்க?
'
மாமாவிற்கு பதில் சொல்லாமல் அப்போதைக்கு பேசாதிருந்தாலும் அப்பா
அதிலிருந்து வெளியே வரவே இல்லை.மரம் வெட்டும் அன்று ரூமை விட்டு வெளியே வரவில்லை.குளிக்கவில்லை.சாப்பிடவில்லை.சஹ்ஸ்ரநாமம்  மட்டும் டேப்பில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.மாலை நாலு மணியளவில் தென்னை
சப்தத்துடன் சரிந்தது.

"மாமா!காலைலேருந்து எதுவுமே சாப்பிடலை.இந்த காபியாவது குடிங்க.
எழுந்துக்கோங்க"

................

பதில் வராமல் இருக்க தொட்டுப் பார்த்து அசைவுமில்லாமல் இருக்க கலவரமானாள் சந்திரா .அன்றிலிருந்து ஒரு வாரமாக இப்படித்தான்.

கையில் சாப்பாட்டுக் கேரியருடன் வந்தாள் சந்திரா.

"நீங்க கிளம்புங்க.போய் குளிச்சுட்டு வருணை ஸ்கூல்ல ட்ராப் பண்ணிட்டு ஆஃபிஸ் போங்க.இன்னிக்கு அவனுக்கு வேன் வராதாம்.டேபிள்ல எல்லாம் எடுத்து வச்சுருக்கேன்.சாப்பிட்டுடுங்க.லன்ச் எடுத்துக்க மறக்காதீங்க.அதையும் டேபிள்லதான் வச்சுருக்கேன்.வருண் பக்கத்து வீட்ல இருக்கான்.கூப்பிட்டுக்கோங்க"

"உனக்கு மத்யானத்துக்கு சாப்பாடு கொண்டு வந்துட்டயா?"

"அதெல்லாம் இருக்கு.இன்னும் ஒன் வீக் லீவ் எக்ஸ்டென்ட் பண்ண முடியுமான்னு பாருங்களேன்"

"இந்த மூணு நாளைக்கு அந்த பேச்சே கிடையாது.ஆடிட் வருது.எல்லாம் ரெடி பண்ணனும்.நாலைஞ்சு நாளைக்கு மேனேஜ் பண்ணிக்கோ.அதுக்கப்பறம் லீவ்
எடுக்கறேன்.அதுக்குள்ள ஏதாவது இம்ப்ரூவ்மென்ட் தெரியுதான்னு பாப்போம்.கெளம்பறேன்"

நாலு நாட்களுக்குப் பின் ஒரு நாள் மாலை ஆஃபிசிலிருந்து திரும்புகையில்
வருண் தோட்டக்காரன் முனியனுடன் தோட்டத்தில் நின்று அவன் குழி வெட்டுவதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்

"இங்க என்னடா பண்ற?"

"இன்னிக்கு எங்க ஸ்கூல்ல 'வன மஹோத்சவம்' கொண்டாடினங்க.எனக்கு
இந்த தென்னம்பிள்ளை தந்தாங்க.அதான் தோட்டத்துல வைக்கறோம்"

"என்னைத் தேடி தம்பி அரை மணி நேரமா காத்திருந்து விடாம கூட்டிட்டு வந்து
வைக்கச் சொல்லி ஒரே சந்தோஷமாயிடுச்சுப்பா.ஆமா!அப்பாரு இப்ப எப்பிடி இருக்காரு?"

"அங்கிள்!இனிமே எங்க தாத்தாக்கு சரியாயிடும் பாருங்க.நான் இன்னிக்கு போயி அவர் காதில நான் தென்னம்பிள்ளை வச்சதை சொல்வேனாக்கும்"

தென்னம்பிள்ளை நேர்மறையாய் அசைந்தது.

ஒரு பயணத்தின் நம்பிக்கை

ரயில் கிளம்ப இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களே இருந்தது.ஜெயராமன் மணிக்கட்டைத் திருப்பி கடிகாரத்தைப் பார்த்தார்.சாமான்களை அடுக்கி வைத்தாகி விட்டது.எதற்கும் இன்னொரு தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி வைத்துக் கொள்ளலாமா என்று யோசித்தார்.

"திலகம்! தண்ணி போதுமா?இல்ல ஒரு பாட்டில் வேணா வாங்கிண்டு வரட்டுமா?"

"இதுவே போதுங்க.நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே மிடில் பர்த் போட்டிருக்கே
லோயர் கிடைச்சா வசதியாருக்குமேன்னு பாத்தேன்"

"பாக்கலாம்.எதிர்ல இன்னும் யாரையும் காணோமே.வந்தா மாத்திக்கறாங்களான்னு கேட்டுப் பாக்கலாமே"

"சார்!கொஞ்சம் காலை நகத்திக்கறீங்களா?"  என்று கேட்டுக் கொண்டே இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு பெண் உள்ளே நுழைந்து சாமான்களை அடுக்கினாள்.திலகம் கழிப்பறை பக்கம் சென்றிருக்க அந்த பெண்ணுக்கு தொந்தரவாக இருக்க வேண்டாமென நினைத்து வாசல் பக்கம் வந்து காற்று வாங்கினார். திரும்பவும் வந்த போது  ஒரு இளளைஞனுடன்அமர்ந்திருந்தாள்.

அவர்கள் வந்து அமர்ந்த சில நொடிகளில்  சார்மினார் தன் குரலெழுப்பி
தன் புறப்பாட்டைத் தெரியப் படுத்தி மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது.

சாமான்களை சரி செய்வது போன்ற எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அந்த பெண்ணே
செய்ய அந்த இளைஞன் தனக்கும் அதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாதது போல் ஒரு புத்தகத்தை பிரித்து வைத்துக் கொண்டான்.

அவள் அவனைப் பார்த்து தெலுங்கில் ஏதோ மாட்லாட அவன் தலையை வேண்டாமென்பது போல் இருபுறமும் அசைத்தான்.

அவள் , தூய்மைக்கும் தனக்கும் சற்றும்  சம்பந்தமில்லாத ரயிலின் கழைவறைப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தாள்.

"சார்!"  என்ற ஜெயராமனின் அழைப்பிற்கு அவன் நிமிர்ந்தான்.

"எங்களுக்கு ரெண்டு பேருக்குமே மிடில்தான் கிடைச்சிருக்கு.உங்களுக்கு லோயர்தான.கொஞ்சம் மாத்திக்க முடியுமா?என் மனைவி கொஞ்சம் உடம்பு முடியாதவ.ப்ளீஸ்.."

அவன் பதிலற்ற பார்வை ஒன்றைத் தந்து விட்டு புத்தகத்துள் தலையை
கவிழ்ந்து கொண்டான்.

"ஒருவேளை தமிழ் தெரியாதோ என்னவோங்க.தெலுங்கா இருக்கும்.அந்த பொண்ணு நம்ம கிட்ட தமிழ் பேசிச்சே தவிர அவர் கிட்ட தெலுங்கிலதான என்னமோ கேட்டுச்சு.நீங்க வேணா இங்க்லீஷ்ல கேட்டுப் பாருங்களேன்.படிச்சவர் மாதிரிதான் தெரியறாரு"

திலகத்தின் பேச்சு சரியாகப் பட அவர் மீண்டும் அவனிடம் இங்லீஷில் கேட்டார்.அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து தெளிவான தமிழ் உச்சரிப்பில்,  "என் வொய்ஃப் வரட்டும்.கேட்டுச் சொல்றேன்" என்றான்.

இதுக்கு எதுக்கு அவள் வந்த பிறகு சொல்ல வேண்டும்.ஒருவேளை சரியான
பெண்டாட்டி தாசனோ.அவள் சொல்லாமல் இவன் எதுவும் செய்ய மாட்டான் போல என ஜெயராமன் தன்னுள் நினைத்துக் கொண்டார்.

அவள் வந்த பிறகு அவன் அவளிடம் இவர்களை காட்டி சுந்தரத் தெலுங்கில்
சம்பாஷிக்க அவள் இவர்களைப் பார்த்து சற்று மெலிதான புன்னகையுடன்
"நீங்க ரெண்டு பேருமே லோயர் பர்த்ல படுத்துக்கோங்க சார்.நாங்க ரெண்டு பேரும் மிடில் பர்த்ல படுத்துக்கறோம்" என்றாள்.

"இல்லைம்மா.என் வொய்ஃப்க்கு மட்டும் லோயர் இருந்தா போதும்.நான் மிடில் பர்த்ல படுத்துப்பேன்மா.நீயும் ஏன் சிரமப்படணும் பாவம்.நீ லோயர்லயே படுத்துக்கலாம்மா"

"இல்லை சார்.அவர் மிடில் பர்த்ல படுத்துக்கறதா இருந்தா எனக்கும் மிடில்தான் வசதிப்படும்.நீங்க லோயர் யூஸ் பண்ணிக்கங்க.எனக்கு ஓக்கேதான்"

"சரிம்மா.ரொம்ப தேங்க்ஸ்மா"


சற்று நேரம் கழித்து ஜெயராமனும் திலகமும் இரவுச்சாப்பாடை முடித்துக் கொண்டனர்.எதிரில் அந்த இளைஞன் புத்தகத்துள் மூழ்கி இருக்க அவள் அவனுக்கு ஊட்டி விட ஆரம்பித்தாள்.அப்படி என்ன புத்தக மோகமோ? இதெல்லாம் வீட்டோடு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாதா? என்று நினைப்பை ஜெயராமனால் தடுக்க இயலவில்லை.

இரவு படுக்கும் முன் திலகம் மீண்டும் கழிப்பறை உபயோகிக்க சென்று விட பால் ... பால்... என்ற விறபனைக் குரல் கேட்டு ஜெயராமன் "இரண்டு பால்" என
அழைத்தார்.அவர் அழைப்பை காதில் வாங்காமல் சென்ற பால் விற்பனையாளர் பின்னால் சென்று இரண்டு பால் வாங்கி வந்தார்.

இருவரும் வந்த போது அந்த இளைஞன் மிடில் பர்த்தில் படுத்திருந்தான்.
பால் அருந்திய சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் திலகம் ஷுகர் மாத்திரை சாப்பிடுவதைப் பார்த்து அவன் "எதுக்கு மாத்திரை சாப்பிடறீங்க?" என்று கேட்டான்.

'எனக்கு ஷுகர் இருக்குப்பா அதான்.ஏன் கேக்கறீங்க தம்பி?"

"ஒண்ணுமில்ல.உடம்பை ஜாக்கிரதையா பாத்துக்கோங்க" என்றான் சம்பந்தமில்லாமல்.

தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்ற மூத்த தம்பதியர் கீழ் பர்த்தில் எதிரெதிரே படுத்தனர்.

விடியலில் விழித்து வழக்கமாகி விட்ட ஜெயராமனும் திலகமும் சீக்கிரம் எழுந்து தங்கள் வேலைகளை முடித்து காலைக் காப்பிக்காக எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருக்க ,  அந்த இளைஞன் விழித்த பிறகும் எழாமல் படுத்தே இருந்தான்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் எழுந்து விட்ட அந்தப் பெண், "எழுந்துட்டீங்களா?என்னை எழுப்பக் கூடாதா?"  என்று கேட்ட வண்ணம் அவன்
அருகே சென்று அவன் இறங்க உதவினாள்.கஷ்டப் பட்டு கீழே இறங்கிய அவன் அவளது உதவியுடன் சாய்த்து  சாய்த்து கழிவறைப் பக்கம் நடந்தான்.

அதிர்ச்சியில் உறைந்த ஜெயராமன், திலகத்திடம் ஒரு சின்ன சிரிப்பை உதிர்த்து "குட்மார்னிங்" என்று கூறியபடியே அவனுடன் சென்றாள் அந்தப் பெண்.

திரும்பி வந்து அமர்ந்த அவர்களிடம் திலகம் மனசு தாங்காது பேச்சை ஆரம்பித்தாள்." ஏம்மா! இப்பிடி இருக்கு இவருக்குன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிருந்தீங்கன்னா நாங்க உங்களை கஷ்டப் படுத்திருக்க மாட்டோமேம்மா?"

"அப்படி அவர் மேலே அனுதாபம் காட்டறது அவருக்குப் பிடிக்காது.ஆனா மேலே ஏற என் உதவி வேணுங்கறதால என் கிட்ட கேட்டு சொல்றேன்னு சொன்னார்.நீங்க மனசு வருத்தப் பட வேண்டாம்மா"

"கடவுளே!அதனாலதான் நீங்க ராத்திரி ஊட்டி விட்டீங்களா?எப்படி இந்த மாதிரி ஆச்சு?கேக்கறது உங்களுக்கு வருத்தமாருந்தா சொல்ல வேண்டாம்மா"

"நாங்க வருத்தப் பட்ட காலமெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சும்மா.இப்ப எவ்வளவோ தேவல" என்று அவன் ஆரம்பித்தான்.

"வேலைக்குப் போயிட்டு வரும்போது நடந்த ஒரு விபத்துல இவருக்கு வலது கை கால்ல உணர்வே இல்லாம போயிடிச்சி.இரண்டு வருஷமாப் படாத கஷ்டங்கள் இல்லை.இப்பத்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா முன்னேற்றமாகியிருக்கு.இப்ப கொஞ்சம் நடக்கறார்.ஆனா கை இன்னும் நல்லா உபயோகிக்க முடியலை.மெதுவாதான் சரியாகும்னு டாக்டர் சொல்லி இருக்கார்.அவர் இந்த அளவு ஆனதே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.சரியாகிடும்னு நம்பறோம்"

சிரிப்புடன் கலந்த நம்பிக்கை ஜெயராமனுக்கு பிரமிப்பைத் தந்தது.இதுதான் பெட்டர் ஹாஃப் என்பதா? இல்லை.இது பெஸ்ட் ஹாஃப் அல்லவா? இன்னும் கேட்டால் ஹாஃப் என்று சொல்வதைவிட முழுமை என்றே கூறலாம்.இந்த அளவு அவன் நடப்பதற்கு அந்தப் பெண் இந்த இரண்டு வருடங்களில் எத்தனை உழைத்திருக்க வேண்டும்?அவன் எந்த அளவு ஒத்துழைப்பு தந்திருக்க வேண்டும்?

துவண்டு விடாமல் துடிப்பாய் நிமிர வைத்த நம்பிக்கை அவர்கள் இருவர் கண்ணிலும் ஒளிர்ந்து தனக்குள்ளும் பாய்வது போல் உணர்ந்தனர் மூத்தவர்கள்.

டோல்கேட்

' என்னம்மா சுந்தரி! பை எடுத்துண்டு எங்க போற ? காய்கறி கடைக்கா?'

சுந்தரியின் முகம் கடுகடுத்தது.' இல்லை மளிகைக் கடைக்கு'

'நேத்துத்தான காலைல மளிகைக்கடை போன.திருப்பி இன்னிக்கு என்ன?'

'மாமா! எனக்கு டைம் ஆயிடுத்து.நான் வந்து சொல்றேனே' அவசரமாக 

சொல்லிவிட்டு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று நகர்ந்தாள்

 தினமும் இது  ஒரு தொல்லை.இந்த குடியிருப்புக்கு வந்து ஒரு வருடமாகிறது.

ஒரு நாளைப் போல இந்த தொந்தரவுதான்.சுந்தரிக்கு மட்டுமில்லை.அவள்

புருஷன் ரகு,பெண் திவ்யா,சுந்தரியின் மாமனார் ரங்கநாதன் எல்லாரும் 

வீட்டை விட்டு வெளியில் வரும்பொழுதே இதை எதிர்கொண்டுதான் 

தீர வேண்டும்.

எதிர் வீட்டில் குடி இருக்கிறாரே என்று வந்த புதிதில் சுந்தரிதான் சற்று சிநேகமாக சிரித்து வைத்தாள்.பிடித்தது தொல்லை.வெளியில் போகும்பொழுதும் திருப்பி வரும்பொழுதும் சிபிஐ என்கொயரி தோற்காத குறைதான்.

ரகு காலையில் ஆபீஸ் செல்ல வண்டியை உதைககும்போதே எதிர் மாடி பால்கனியில் உதயமாகி விடுவார்.'என்னப்பா!ரகு! ஆபீசுக்கா? இன்னிக்கு 

அஞ்சு நிமிஷம்லேட் போலருக்கே?"

'அதான் ஏற்கனவே லேட் ஆயிடுத்துன்னு தெரியறதே.இன்னும் நிறுத்தி வச்சு என்னத்துக்கு கேக்கணுமாம்' சுந்தரி ரகுவிற்கு மட்டும் கேட்கும்படி சிடுசிடுப்பாள்.

'ஆமாம்.மாமா!கொஞ்சம் லேட்தான்' வண்டியை உறும விட்டுக்கொண்டே ரகு

சிரித்து கொண்டே பதில் சொல்வான்.

'அவர் கேக்கறதுக்கு உங்களுக்கு எப்படித்தான் சிரிப்பு வருதோ? வீட்டுக்குள்ள ஒரு எழவு சிரிப்பையும் காணோம்.அங்க என்ன சிரிப்பு வேண்டிக் கிடக்கோ?'

'விடேன் சுந்தரி!பாவம் வயசு காலத்துல தனியா இருக்கார்.ஒரு துணையுமில்லை.. என்னமோ கேட்டுட்டுப் போறார்.சரி நான் கிளம்பறேன் மணி ஆயிடுத்து'

'அவருக்கு பதில் சொல்றச்சே ஆகாத மணி என் கிட்டத்தான் ஆயிடுத்தாக்கும்.

நாளைலேருந்து டிபன் பாக்ஸ் கட்டறச்சே டைம் ஆயிடுத்துன்னு  சொல்லிப் பாருங்கோ  சொல்றேன்'

'என்ன ரகு!என்ன சொல்றா சுந்தரி?'

ம்க்கும்....இதையும் ஒப்பிக்கனுமாக்கும் நீங்க கிளம்புங்கோ'

இப்படித்தான் ரகு ஆபீஸ் கிளம்புவான்.திவ்யாவின் கதையோ கேக்கவே வேண்டாம்.சும்மாவே அவளுக்கு சற்று கோப சுபாவம்தான்.எதிர் வீட்டு பால்கனி என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

'என்ன திவ்யா! அரைப் பரீட்சை நடக்கறதா?இன்னிக்கு என்ன இங்கிலீஷா?

அந்தக் காலத்து இங்கிலீஷ் மாதிரி எல்லாம் வராது'  என்று அவள் சைக்கிளை 

வெளியில் எடுக்கும்போதே ஆரம்பிப்பார்.

'மாமா! எனக்கு பரிட்சைக்கு டைம் ஆயிடுத்து.உங்க குறுக்கு விசாரணை எல்லாம் அம்மாவோட வச்சுக்கோங்கோ' சொல்லிவிட்டு சைக்கிளில் சிட்டாய்

பறந்து விடுவாள்.

காலை பால் வாங்க செல்லும் பொழுதும், மாலை கோயில் செல்லும் பொழுதும்

ரங்கநாதனின் முறை வந்து விடும்.'என்ன சார்!பாலுக்கா? அதுவும் சரிதான்.அப்படியே ஒரு வாக்கிங் ஆச்சு. ஆமா!நேத்து சாயங்காலம் கோயில்

போகலை போலருக்கே?உடம்பு சரி இல்லையா?'

ரங்கநாதன் வழிசலாய் ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்து விட்டு போய் விடுவார்.அவருக்கு எதற்கு வம்பு.ஒரு முறை பதில் சொல்லப் போய் மாட்டிக்  கொண்டார்.அவர் சொன்ன பதிலை வைத்து,  மறுநாள் எதிர்வீட்டு பால்கனி 

சுந்தரியிடம் கேள்வி கேட்க அவள் அதற்கு வேறு பதில் சொல்ல, குடும்பத்தில் குழப்பமாகாத குறைதான்.அன்றிலிருந்து ஒரே நழுவல்தான்.

இப்படியாக யார் வெளியில் சென்றாலும் சரி திருப்பி வந்தாலும் சரி எங்கு போகிறார்கள் என்ன வாங்கினார்கள்? பைக்குள் என்ன?ஊருக்கு என்றால் திரும்பி வர எத்தனை நாளாகும்? வீட்டில் யாருக்கு உடம்பு சரியில்லை?என்ன

சமையல்? ஆத்துல இன்னிக்கு என்ன சப்தம்?சண்டையா?  என்றெல்லாம் ஒரே 

கேள்விக்கணைகள்தான்.போகும்பொழுதும் வரும்பொழுதும் நிறுத்தி வைத்து

கேள்விகள் கேட்பதால் வீட்டில், எதிர் பால்கனிக்கு "டோல்கேட்" என்ற நாமகரணம் சூட்டப்பட்டது.

'பாவம்.இவரைப் பிடிக்கலைன்னு பொண்டாட்டி வேற ஒருத்தனோட போயிட்டாளாம்.பிள்ளை அமெரிக்கால வேலை பாக்கறான்.இவர் பாட்டுக்கு இங்க தனியா 'பரணி பவன்' ல சாப்டுண்டு காலத்தைக் கழிச்சுண்டிருக்கார்.

நாலு வருஷம் முன்னாடி வரை இந்த மொத்தக் குடியிருப்பும் இவரோடதாத்தான் இருந்தது.அத்தனையும் வித்துட்டார்.இப்ப இந்த ஒன்பது குடித்தனம் இருக்கற பிளாட் மட்டும் வச்சுண்டு தான் ஒண்ணுத்துல இருக்கார்.

என்ன பணம் காசு இருந்து என்ன சொல்லிக்க ஒரு நாதியுமில்லை பாவம்'

இதெல்லாம் நாலு வீடு தள்ளி இருக்கற புவனாவின் தகவல்கள்.

ஆறு மாதம் கழித்து ஒரு சம்மர் லீவிற்காக சுந்தரியின் குடும்பம் டெல்லி மதுரா

என்று வடக்குப் பக்கம் டூர் அடித்து விட்டு வர, எதிர் பால்கனி உதயமற்று இருந்தது.முதல்நாள் எங்காவது போயிருப்பார் என்று நினைத்தாள் சுந்தரி.

மூன்று நாளாகியும் காணாமல் புவனாவை  விசாரிக்க, " ஓ! உனக்கு விஷயம் தெரியாதில்லையா?ஒருநாள் கார்த்தால வழக்கம் போல வேலைக்காரி வந்து கதவைத் தட்டி இருக்கா,.ரொம்ப நேரமா தட்டியும் திறக்கலைன்னதும் கீழ் வீட்டுல சொல்லி அவங்களும் தட்டிப் பாத்துருக்காங்க.இரண்டு மணி நேரமா எதுவுமே தெரியலைன்னதும் கதவை உடைச்சு பாத்தா அவர் தாறுமாறா கிடந்துருக்கார்.ஹார்ட் அட்டாக்காம்.ராத்திரி தூக்கத்துலயே போயிட்டாராம்.நல்ல ஆத்மா.கஷ்டப்படாம போயி சேர்ந்துட்டார். என்ன, போறச்சே பக்கத்துல ஒருத்தரும் இல்லாம நாதியத்து போயிட்டார் பாவம்"

மறுநாள் ரகு ஆபீஸ் கிளம்பும்பொழுது தன்னையறியாமல் எதிர் பால்கனியை

பார்த்தாள் சுந்தரி.வெறிச்சென்றிருந்தது.கண்களில் நீர் சுரந்தது.

இப்பொழுதெல்லாம் வெளியில் போகும் பொழுதும் வரும்பொழுதும் எதிர்

பால்கனி மனதிற்கு பாரத்தையே கொடுத்தது.

தலைமுறைக் கல்வி

விர்ரென்று பறந்து வந்த கல் ராகவனின் தோளை உரசிச் சென்றது.திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தார்.இவ்வளவு பெரிய கடை வீதியில் அது எங்கிருந்து வந்ததென பார்க்கும்போதே சில இளைஞர்கள் திபு திபுவென ஓடினர்.அவர்கள் கையில்  கட்டை, கம்பு என்று ஆளுக்கு ஒரு ஆயுதம் இருந்தது.எதிரே பார்த்தவற்றை எல்லாம் அடித்து நொறுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

கடைவீதியில் கூச்சல் குழப்பம் என ஒரே களேபரம்.கடைகள் படீர் படீரென அறைந்து சாத்தப் பட்டன.தள்ளுவண்டிக்காரர்கள் அவசர அவசரமாக வண்டியுடன் ஓட்டம் பிடிக்க ஆரம்பித்தனர்.வேகவேகமாக ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளை அள்ளிக் கொண்டு அங்குமிங்கும் ஓடி மறைந்து கொண்டிருந்தனர்.ராகவனும் சட்டென்று அருகிலிருந்த பிள்ளையார்
கோவிலுக்குள் சட்டென நுழைந்தார்.அவரைப் போலவே  இருவர் கோவிலுக்குள் ஓடி வந்து ஒளிந்து கொண்டனர்.

அதற்குள், அங்கு வந்த பஸ் கல்லடியால் நொறுங்க ஆரம்பிக்க பயணிகள் தப்பித்து ஓட ஆரம்பித்தனர்.அந்த இடமே யுத்த பூமி போல் காட்சியளித்தது.

"ஏதாவது கோஷ்டிப் பூசலா?"  ராகவன் அருகிலிருந்தவரிடம் சன்னமான குரலில் வார்த்தைகளை தடுமாற்றமாக வெளியிட்டார்

"இல்ல சார்!ஏதோ ஸ்டூடன்ட் ப்ரச்சனையாம்"  என்றார் ஒருவர்

"வாத்தியார் ஏதோ பையனை அடிச்சுட்டாராம்.மன்னிப்பு கேக்கணுமாம்.அதுக்கு
பப்ளிக் என்ன செய்வாங்கன்னு இல்லாம ஆர்ப்பாட்டம் பண்றாங்க" என்றார் மற்றொருவர்.

தழைந்த குரலில் சம்பாஷிக்கும் போதே சிறிது நேர களேபரத்திற்குப் பின் காவல்துறை  வந்து கலவரம் செய்தவர்களை அள்ளிக் கொண்டு சென்றது


ரகளை அடங்கியதும் மூவரும் மெதுவாக வெளியே வந்தனர்.தெரு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.கால் வைத்து நடக்க முடியாமல் கல்லும் கட்டைகளும் கண்ணாடிச் சிதறல்களுமாய் காட்சியளித்தது.சற்று முன்
காய்கறிகளும், பழங்களும், இதர சாமான்களும் விற்றுக் கொண்டும், வாங்கிக் கொண்டும் வருவோரும் போவோருமாய் இருந்த தெரு தலைகீழாய் மாறியிருந்தது.ரத்தத் துளிகளும் அறுந்த செருப்புகளுமாய் அலங்கோலமாய் இருந்தது.
சிந்தனையுடன் ராகவன் நடக்க ஆரம்பிக்க மற்ற இருவரும் பேசிக் கொண்டே நடந்தனர்."இந்த மாதிரி இளைஞர்களை நம்பி நாடு காத்திட்டிருக்கு.என்ன செய்ய?" என்ற புலம்பலுடன் நடந்தனர்.
ராகவன் எதிரில் வந்த ஆட்டோவை நிறுத்தி ஏறிக் கொண்டார்.ஆட்டோ வளைந்தும்  நெளிந்தும் சிதறிக் கிடந்த பொருள்களுக்கிடையே சென்றது.

"உருப்படாத பயலுக.என்ன சாமி!ரொம்ப பயந்துட்டீங்களா?" என்று திரும்பிப் பார்த்து கேட்டான் அந்த டிரைவர்.

ராகவன் ஒரு பெருமூச்சுக்குப் பின் "இதனால இவங்களுக்கென்ன லாபம்?"
எத்தனை சேதம் பாரு" என்றார்

"லாப நஷ்டமெல்லாம் பாத்தா இதெல்லம் நடக்குது?எவனும் எங்களை எதுவும் செய்யக் கூடாது.மீறி செஞ்சா இப்பிடித்தான்னு இவனுகளுக்கெலாம் ஒரு தெனவு"

"நல்லாதான் பேசறப்பா"

"படிக்கற இவனுங்க என்னத்த கத்துக்கிட்டானுக.படிக்காத ஆளுக என்ன சீரழிஞ்சுட்டாங்க? நடத்தை நல்லா இருந்தாதான் சாமி எதுவுமே.இவனுகளைச் சொல்லிக் குத்தமில்லை சாமி,சுத்தி இருக்கற உலகம் அப்டி இருக்கு.பணத்தைக் கொடுத்து காலேஜ்ல சீட் வாங்கிடறாங்க.படிப்பையே விலைக்கு வாங்கிட்டோம்.பாடம் சொல்லித் தரவன் எம்மாத்திரம்னு தோணிப் போகுது.அவனை காசு கொடுத்து வாங்க முடியாட்டி இருக்கவே இருககு அடுத்த ஆயுதம் வன்முறை.எனக்கு வேணுங்கறது வேணும்.மத்ததை பத்தி கவலை இல்லைனு ஆயிட்ட உலகத்துல வேறென்ன கத்துக்க முடியும் இவங்களால?"

"அப்பல்லாம் திண்ணைப் பள்ளிக் கூடத்துலயும் அரசாங்கப் பள்ளிக் கூடத்துலயும் படிப்பை காசு வாங்காம கல்வியை சேவையா சொல்லி குடுத்தாங்க.வாத்தியார்களும் வாங்கற சம்பளத்துக்கு வஞ்சனை இல்லாம உழைச்சாங்க.பசங்களும் வாத்தியாரை தெய்வமா மதிச்சு கத்துக்கிட்டாங்க.இப்ப எல்லா இடத்துலயும் பள்ளிக்கூடம்,எங்க போனாலும் காசு, சிபாரிசு.இப்பிடிக் கிடைக்கற கல்வியால ஒரு விஷயத்தை எந்த வழில வேணா அடையலாம்னு வெறிதான் வளருது".

"அப்டின்னா இவங்க கத்துக்க நல்ல விஷயங்களே இல்லைனு சொல்றியாப்பா?
எல்லா மாணவர்களும் இப்டி இருக்கறதில்லையே.நல்லா படிச்சு முன்னுக்கு வரவங்களும் இருக்கதானே செய்யறாங்க?"

"உண்மைதாங்க.ஆனா நல்லா படிக்கறா எத்தனை பேர் சுய நலமில்லாம இருக்காங்க?கல்வியை நல்லா படிச்சா மட்டும் என்னங்க பிரயோசனம்?வாழ்க்கையை நல்லா படிக்க வேணாவா?.எத்தனை பேர் மனித நேயத்தை உணர்ந்து நடக்கறாங்க?அதுல எத்தனை பேர் அடுத்தவனுக்கு உதவ தயாரா இருக்கான்?காசு பணத்தால இல்லாட்டியும் கூட உடம்பாலயாச்சும் உபகாரம் பண்றவங்க எத்தினி பேரு சாமி?அடிதடி  பண்றது மட்டும் வன்முறை இல்லை சாமி!அடுத்தவன் வலி தெரிஞ்சும் அலட்சியப் பண்றதும்
வன்முறைதான்"

"என்னப்பா சொல்ற?"

"ஆமா சாமி!இப்பல்லாம்  டாக்டருக்குப் படிக்கணும் இஞ்சினியரிங் படிக்கணும்,இதைப் படிச்சா இப்பிடி சம்பாதிக்க முடியும்னு கணக்குப் பண்ணி படிக்கறதுதான் படிப்பாயிருச்சு.ஸ்கூல் எல்லாம் எங்க ஸ்கூல் இவ்வளவு மார்க்னு மார் தட்டிக்குது.வீட்லயும் இத்தனை மார்க் எடுத்தா இதுல சேரலாம்னு பசங்களை கட்டாயப் படுத்தறாங்க.இதுல எங்கேருந்து அடுத்தவன் வலியை புரிஞ்சுக்க சொல்லித் தராங்க?"

"அப்டின்னா இப்பிடி படிச்சவங்க எல்லாம் நல்ல வாழ்க்கை முறையை கடைப் பிடிக்கறதில்லங்கறயா?"

"ஒட்டு மொத்தமா சொல்லிட முடியுமா சாமி.பயிருக்கு நடுவுல களை இருந்தா பிடுங்கிறலாங்க.களைகளுக்கு நடுல பயிர் இருந்தா அது கெடுதல் இல்லீங்களா?இப்ப இந்த பயலுக இப்டி நடக்க காரணம் அடுத்தவன் வலியை புரிஞ்சுக்க சரியான வயசுல சரியான நேரத்துல சொல்லித் தராததும் கத்துக்காததும்தான?"

"நீ ஸ்கூலுக்கு போயிருக்கயாப்பா?ஏதாச்சும் படிச்சுருக்கயா?"

"ஒன்பதாவது  வரை படிச்சுருக்கேன்.அப்பறம் அப்பா தவறிட்டாரு.உடம்பு சரியில்லாத அம்மா,ரெண்டு தங்கச்சிங்க,ஒரு தம்பின்னு குடும்பத்தை கரையேத்த தொழிலுக்கு வந்துட்டேன்.ஏன் சாமி கேக்கறீங்க?"

:நல்லா பேசறயே.படிச்சுருந்தா நல்லா வந்திருப்ப.அதான் கேட்டேன்"

"இப்ப என்ன குறைஞ்சுட்டேன் சாமி!குடும்பத்தை காப்பாத்தற அளவு வருமானம் வருது.அடுத்தவனுக்கு கெடுதல் பண்ணக் கூடாதுன்னு நினைக்கற அளவு கல்வியறிவு இருக்கு.சின்ன வயசுல ரங்கசாமி வாத்யாருன்னு ஒருத்தர்
சொல்லிக் கொடுத்த கல்வியறிவுலதான் நான் என் வாழ்க்கையை வாழறேன்"

ராகவன் சின்ன திடுக்கிடலுடன், "என்ன பேரு சொன்ன?ரங்கசாமி வாத்தியாரா?தமிழ் வாத்தியாரா?"

"அவரை உங்களுக்கு தெரியுங்களா?"

"தெரியும்பா.அவர் பிள்ளைதான் நான்"

சட்டென்று ப்ரேக் அடித்து விழி விரிய,  "நிசமா சாமி!" என்று கும்பிட்டான்.

அவன் தோளில் தட்டிக் கொடுத்து "ஆமாம்.இந்தாப்பா பணம்.நான்  இங்கதான் இறங்கணும்" என்று வண்டியை விட்டிறங்கி வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

அவன் சிலையாய் நிற்க, உள்ளே அவரை வரவேற்க செய்தி காத்திருந்தது.அவரது அருமைப் புதல்வன் ரங்கேஷ் கடைவீதியில் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப் பட்டான் என்று.


டிஸ்கி : இந்த சிறுகதை "வல்லமை தீபாவளி மலரில்" வெளி வந்துள்ளது.
வல்லமையினருக்கு எனது நன்றிகள்.

தாய் உயிர்

ஒரு வாரமாயிற்று சாந்தியை அட்மிட் செய்து. இது எட்டு முடிந்து ஒன்பதாம் மாதம் ஆரம்பம். லேசாக வலி வந்து கொண்டே இருக்க டாக்டரிடம் வந்ததில்,  'கர்ப்பப்பை கொஞ்சம் 'வீக்கா' இருக்கு.அவங்க பெட் ரெஸ்ட்ல இருக்கணும்.இங்கயே அட்மிட் பண்ணிடுங்க.எப்படியும் இன்னும் பத்து பதினஞ்சு நாள்ல டெலிவரி ஆயிடும்.கூடுமானவரை நார்மல் டெலிவரி ட்ரை பண்லாம்' என்றார்.

ஏழாம் மாதம் முதலே அவளுக்கு ஏதோ ஒன்று மாற்றி ஒன்று தொந்தரவு.
அப்போதிலிருந்தே கர்ப்பப்பை உறுதியாக இல்லை என்று ஏதேதோ ஊசிகள், மாத்திரைகள் சமயத்தில் ட்ரிப்ஸ் என்று போய்க் கொண்டிருக்கிறது.அவளுக்கு இது இரண்டாம் பிரசவம்.எப்படியோ நல்லபடி பெற்று எழுந்தால் போதும்.

"அப்பா! அப்பா! இங்க வாயேன்.இங்க வந்து பாரேன் சீக்கிரம்" என்ற ப்ரணவின் குரலில் கலைந்த சுதாகர், "என்னடா கண்ணா?இது ஹாஸ்பிடல்.இங்கல்லாம் இப்படி சத்தமா பேசக் கூடாதுடா" என்றான்.

"நீ இங்க வந்து பாரு முதல்ல"  கை பிடித்து இழுக்காத குறையாய் சுதாகரை ஆஸ்பித்திரி வாசலுக்கு அழைத்துச்  சென்றான்.

அங்கே நாய் ஒன்று ஐந்து குட்டிகளை ஈன்றிருந்தது.பிஞ்சு பிஞ்சாய் சின்ன சின்ன மூட்டைகளாய் கலர் கலராய் தாயை ஒட்டி குவிந்திருந்த அவற்றை காமிக்கத்தான் இந்த பரபரப்பு ப்ரணவிற்கு.

கறுப்பும் வெள்ளையுமாய் ஒன்று.சிவப்பும் வெளுப்புமாய் ஒன்று.கறுப்பாகவே ஒன்று,வெள்ளையாகவே ஒன்று.செம்மண் கலரில் ஒன்று என உய்ங் உய்ங் என்று சப்தம் செய்து கொண்டு அம்மாவிடன் கதகதப்பில் சுருண்டு கொண்டிருந்தது.

மழை லேசாக தூற ஆரம்பிக்கவும் எதிரில் கடை வைத்திருந்த ஆள் வந்து ஒரு பலகையை அவற்றிற்கு மறைப்பாய் வைத்து பால் வைத்து விட்டுப் போனான்.

"அப்பா!நம்ம வீட்டுக்கு ஒண்ணு எடுத்துக்கலாமா? ப்ளீஸ்"



"இல்லை கண்ணா நம்ம வீட்டுக்கே குட்டிப் பாப்பா வரப் போறதே,நீ அதோட விளையாடலாம்"

"அப்பா! ப்ளீஸ்ப்பா....!ப்ளீஸ் ஒண்ணே ஒண்ணு எடுத்துக்கலாமே ப்ளீஸ்"


அப்போதைக்கு ப்ரணவை சமாதானம் செய்ய, "சரி.பட், கொஞ்சம் நல்லா
கண் முழிக்கட்டும்.ரெண்டு நாள் கழிச்சு எடுத்துக்கலாம் ஓக்கேவா?"

"ஹை!சரிப்பா" சந்தோஷ துள்ளலுடன் அம்மாவிடம் கூற உள்ளே ஓடினான்.

இரவு சாந்தியின் அம்மா வருவார் துணைக்கு. சுதாகர் வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.லீவு இன்னும் நாலு நாள்தான்  எடுக்க முடியும்.நாளையிலிருந்து ஆஃபீஸ் செல்ல வேண்டியதுதான்.அப்பொழுதுதான் டெலிவரி சமயத்தில் வசதியாக இருக்கும்.

இரண்டு நாள கழித்து வந்த வார விடுமுறையில் பிள்ளையை அழைத்துக் கொண்டு பகலில் ஆஸ்பித்திரிக்கு  கிளம்பினான் சுதாகர்.

"அப்பா!ரெண்டு நாளாயிடுத்து.இன்னிக்கு நாய்க்குட்டி கண் முழிச்சுருக்குமா?"

"பாக்கலாம்"

ஆஸ்பித்திரி உள்ளே நுழையும் போதே வாசலில் நாயும் குட்டியும் இருந்த இடத்தை சுற்றி கூட்டம்.சுதாகர் எட்டிப் பார்த்தான்.மறைப்பு பலகையைக் காணோம். ஐந்து குட்டியில் ஒன்றைக் காணவில்லை.மீதி நான்கில் வெள்ளைக் குட்டி படுத்திருந்த கோணியை வாயால் இழுத்து காலால் தள்ளி பிரட்டி என்று என்னவோ பண்ணிக் கொண்டு கவிழ்ந்து விழுந்தது.

பெரிய நாயோ சுற்றி சுற்றி வந்து அரற்றியது.வாயால் ஒவ்வொரு குட்டியாய் கவ்வி கவ்வி எங்கோ எடுத்துச் சென்று மீண்டும் வந்து இன்னொரு குட்டியை கவ்வி கொண்டு சென்றது

"என்னாச்சுங்க?"  எதிர் கடை ஆளிடம் கேட்டான்.

"அந்த மறைப்பு பலகையை எவனோ   கொண்டு  போய்ட்டான். அதுக்கப்பறத்துலேருந்து  அந்த கறுப்பு குட்டியை காணோம் சார்.குட்டியைக் காணோம்னு இது பரிதவிக்குது.மீதி குட்டியை ஒளிச்சு வச்சுட்டு வருது.
பாக்க பாவமா இருககு.எந்த உயிரா இருந்தா என்ன? தாய் தாய்தான் சார்"

சுதாகர் ப்ரணவை திரும்பிப் பார்த்தான்.அவன் முகம் சுருங்கி இருந்தான்.

மதியம் மூணு மணி இருக்கும்.சாந்திக்கு வலி அதிகமாகி வேறு வழி இல்லாமல் சிசேரியன் செய்து குழந்தையை எடுத்தார்கள்

பிஞ்சுக் குழந்தையை சாந்தியின் அம்மா மடியில் வைத்துக் கொண்டிருக்க
ப்ரணவ் அதையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்னடா, அப்படிப் பாக்கற?தங்கச்சி பாப்பாடா.இது நமக்குத்தான்"

ப்ரணவ் அமைதியாகவே இருந்தான்

"என்ன கண்ணா? என்னாச்சு? என்றான் சுதாகர்.

"நம்ம பாப்பாவை யாராச்சும் எடுத்துட்டு போனா நமக்கு
எப்பிடி இருக்கும்? அது தெரியாம நான் நாய்க்குட்டிக்கு ஆசைப்பட்டேனே.
பாவம்.அது எப்படி கஷ்டப் பட்டுச்சு? யாருப்பா எடுத்திருப்பா? நாம கண்டு பிடிச்சு குடுக்கலாமாப்பா? " கண்ணீருடன் கேட்கும் குழந்தையை அணைத்துக் கொண்டான் சுதாகர்.

உறவுகள் தொடர்கதை?!

ஞாயிறு காலையில் வீட்டை சுத்தம் செய்து செய்து கொண்டிருந்தாள் அனுஷா.

'மாம்...! மா.....ம்!!!!! வேர் ஆர் யூ....?'

' என்னடா ரிஷிதா?அம்மா இங்க இருக்கேன் தங்கம்'

'மா!க்ளீன் பண்ணும் போது இந்த ஃபோட்டோ கிடைச்சது.இதுல இருக்கற
இந்த ஓல்ட் பீபபிள்ஸ்லாம் யாரு மம்மி? இதுல க்ராண்ட்பா க்ராண்ட்மா இருக்காங்க இல்ல? மத்தவங்கலாம் யாரு மாம்?'

பெண் கொடுத்த ஃபோட்டோவை கையில் வாங்கிப் பார்த்த அனுஷா முகம் விகசிக்க அப்படியே சோஃபாவில் அம்ர்ந்தாள்.ஃபோட்டோவையே உற்றுப்
பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மாவை ரிஷிதா வினோதமாகப் பாத்தாள்.

'வாட் மாம்? நான் கேட்டுகிட்டிருக்கேன்.நீங்க என்னடான்னா ஃபோட்டோவை வாங்கிக்கிட்டு அப்படியே உக்காந்துட்டீங்க?'

பத்து வயது ரிஷிதாவின் கேள்விக்கு நிமிர்ந்த அனுஷா ஃபோட்டோவை துடைத்து விட்டு மீண்டும் புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.

'இதுல இருக்கறவங்க எல்லாம் நம்ம ரிலேடிவ்ஸ்டா.நடுல இருக்கறது உன்
தாத்தா பாட்டி.அவங்க இப்ப உயிரோட இல்லை.தாத்தாக்கு பக்கத்துல இருக்கறது என் சித்தப்பா.அந்தப் பக்கம் என் பெரியப்பா.மேலே நின்னுக்கிட்டிருக்காங்க இல்லை இவங்க என் அத்தை.அந்தப் பக்கம் மாமா.
அம்மாக்கு பக்கத்துல இருக்கறது சித்தியும் அவங்க பக்கத்துல என் பெரியம்மாவும் நிக்கறாங்க'

உற்சாகமாக கூறி விட்டு பெண்ணை  நிமிர்ந்து பார்த்தவள்  குழப்பமாக இருந்த அவள் முகம் பார்த்து,  'என்னடா?' என்றாள்

'ரிலேடிவ்ஸ்னா?'

சட்டென்று அடி வாங்கினாற் போலிருந்தது அனுஷாவிற்கு.

'ரிலேடிவ்ஸ்னா யாரு? அவங்களுக்கும் நமக்கும் என்ன? ரிலேஷன்ஷிப்னா
அம்மா அப்பா மட்டும்தான?மத்தபடி ஃப்ரென்ட்ஸ் தான இருப்பாங்க?அவங்க பேரண்ட்ஸ்  நமக்கு ஆன்ட்டி அங்கிள்ஸ் தான?'

அவள் குழப்பத்தின் காரணம் புரிந்து தெளிய வைக்க அனுஷா உறவுமுறைகளை விளக்க ஆரம்பித்தாள். 'பெரியப்பா, சித்தப்பா, அத்தை இவங்கள்லாம் அப்பா கூட பிறந்தவங்கடா.சித்தி, பெரியம்மா, மாமா இவங்கள்லாம் அம்மா கூட பிறந்தவங்க'

'கூடப் பிறந்தவங்கன்னா?'

'கூடப் பிறந்தவங்கன்னா, ஒரு பேரன்ட்ஸ்சுக்கே இரண்டு  மூணு சில்ட்ரன் இருப்பாங்க.ஸோ ஒருத்தருக்கு இன்னொருத்தர் கூடப் பிறந்தவங்க.இந்த ஃபோட்டோல இருக்கறவங்க எல்லாம் தாத்தாக்கும் பாட்டிக்கும் கூடப் பிறந்தவங்க.அதனால சித்தப்பா, பெரியப்பா, அத்தை, சித்தி, மாமான்னு உறவுமுறை சொல்லிக் கூப்பிடறோம்'

அப்ப எனக்கு ஏன் இல்லை?.எனக்கு சித்தப்பா மாமான்னு கூப்பிட யாரும் இல்லையா?கூடப் பிறந்தவங்கன்னா எனக்கு அப்பிடி யாரும் கூடப் பிறக்கலையே.உனக்கும் அப்பிடி யாரும் கூடப் பிறக்கலையா?

ரிஷிதாவின் கேள்விக்கு என்ன விடை சொல்வதென்று குழம்பிய அனுஷாவிற்கு தனக்கும் கூடப் பிறப்பு இல்லாத ஏக்கம் தலை தூக்கியது.

புவி தீர்ப்பு விசை

சிலுசிலுவென்ற காற்று முகத்தில் மோத அதை அனுபவித்தபடி வேப்பமரத்தை 

நிமிர்ந்து பார்த்தான் சத்யா.இரண்டு அணில்கள் ஒன்றை ஒன்று துரத்தி ஒடி விளையாடும் காட்சியை சற்று நேரம் கவலை மறந்து ரசித்தான்.

ஒருவேளை அவைகளும் தன் பங்கு பழத்திற்காக மோதிக் கொள்கின்றனவா தன்னைப் போல?

திரும்பி வீட்டைப் பார்த்தான்.அவனுக்கு ஐந்து வயதிருக்கும்போது அப்பா 

பார்த்து பார்த்து கட்டியது.மழைக்கும் வெயிலுக்கும் இத்தனை வருடங்களில் மெருகு குலையாமல் அதனை பராமரிப்பதிலும் அவருக்கு தனி ஆர்வமிருந்தது.

சுற்றிலும் தோட்டம் அமைக்க இடம் செய்து,வாசலில் ஊஞ்சலுக்கேன்று தனி

வராண்டா அமைத்து எதிரில் சிறு திண்ணையுடன் கம்பி வைத்த ஜன்னல்களுமாய் எல்லாமே அவரின் ரசனைதான்.அந்த ஊஞ்சலில் அவர் லேசாக ஆடிக் கொண்டு வெற்றிலை பாக்கு போடும் காட்சி சத்யாவின் மனதில் தோன்றியது.

"கல்யாணமே பண்ணலாம் போல இருக்கே" என்று ஹாலைப் பார்த்து

மூக்கில் விரல் வைக்காத உறவுகளே இல்லை.இரண்டு படுக்கையறை,பூஜை அறை மற்றும் சமையலறையுமாய் கீழேயும், பெரிய விடுமுறை நாட்களில் அத்தை குழந்தைகள் மாமா குழந்தைகள் என கொட்டமடிக்கும் அளவு மாடியில் அறைகளுமாய் பெரிய வீடு.

வீட்டின் வெளித்தோற்றத்தைப் பார்த்து பெருமூச்செறிந்தான்.

ஆயிற்று நான்கு மாதங்கள்.ஒரு சாயங்கால நடைப்பயிற்சிக்குப் பின் ஊஞ்சலில் வந்து அமர்ந்தவர்தான்.கணப்பொழுதில் எல்லாம் முடிந்தது.

ஆனால் இருக்கும் வரை அவரின் வாழ்க்கையின் நிழல் பக்கம் தெரியாமல் போனது.அம்மா போகும்போது அவனுக்கு வயது பதிமூன்று.மூன்று நாள் விஷக்காய்ச்சலில் படுத்தவள் சிகிச்சை பலனின்றி போய் சேர்ந்தாள்.அன்றிலிருந்து அப்பாவும் அவனும் தனியாகிப் போனார்கள்.வீட்டையும் சத்யாவையும் கவனிக்க அவனது ஒன்று விட்ட அத்தை ஒருத்தி இருந்தாள்.அப்பாவுக்கென்று தான் மட்டும்தான் என்று நினைத்திருந்தான்.அப்படி அல்ல என்பது போல் அப்பாவின் சாவிற்கு வந்த அவள்....

அவளும் அவளுடைய பதினைந்து வயது மகனும்.அவளுக்கு மட்டுமா மகன்?!

காரியங்கள் முடிந்ததும் அவள் சத்யாவை சந்திக்க மீண்டும் வந்திருந்தாள்.

எளிமையான தோற்றம்.முதல் நாளன்று பார்த்த குங்குமம் இப்பொழுது வகிட்டில் இல்லை.களையான முகத்தில் சோகம் அப்பிக் கிடந்தது.கண்கள் ஈரத்தில் பளபளத்தன.

'யார் நீங்க? என்ன விஷயம்?' என்றான் சத்யா

'நான்....நான்.....' தடுமாறினாள்

'சொல்லுங்க' சலித்த குரலில் கேட்டான்

'நான் உன் அப்பாவின் இரண்டாவது மனைவி.இவன் உன் தம்பி பாலு'

'இது என்ன உளறல்?' சீறினான் 

'உளறலைப்பா.உண்மைதான்.கொஞ்ச நாள் முன்னாடி அவரே எல்லாத்தையும் உன் கிட்ட சொல்லிடப் போறதா சொல்லிண்டிருந்தார்.ஆனா அதுக்குள்ளே...'

'இல்லை.நான் நம்ப மாட்டேன்.என்ன பிதற்றல் இது? வெளிய போங்க, போங்க

இங்கிருந்து" கத்தினான்.

'எங்களுக்கு வேற போக்கிடம் இல்லைப்பா.அவர் இருந்த வரை எல்லாத்தையும் அவரே பாத்திண்டிருந்தார்.இப்ப நாங்க நிர்க்கதியாகிட்டோம்.

அன்றாட சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டமில்லைப்பா.இவன் மேலே படிக்க உதவி செஞ்சா மட்டும் போதும்'

'யாரோ படிக்க நான் எதுக்கு செலவு பண்ணனும்?நீங்களா வெளிய போயிட்டா நல்லது'

மறுநாள் டிபன் பரிமாறும்போது அத்தை ஆரம்பித்தாள்

'அப்பா காரியத்துலே எல்லாரும் கிசுகிசுன்னு பேசிண்டிருந்தா.உனக்கு 

பதினஞ்சு வயசு இருக்கச்சே அவளுக்கு தாலியே கட்டி தாரமாக்கிண்டுட்டாராம்.நமக்கு தெரியாம வச்சுருந்துக்கானே!'

'போனவரைப் பத்தி நாம எதுவும் தப்பா பேசிடக் கூடாது அத்தை.இருந்தாலும் இது உண்மைனா நமக்கு தெரியாம அப்பாவால எப்பிடி அத்தை......'  குரல் கம்மியது.

'உன் மதிப்புல கீழிறங்கிடக் கூடாதேன்னு நினைச்சானோ என்னவோ.கேட்டதுலேருந்து எனக்கு மனசே சரி இல்ல போ!'

அடுத்த வாரம் ஆபீசிலிருந்து திரும்பியதும் அத்தை ஒரு கவரைக் கொடுத்தாள்.'இன்னிக்கு போஸ்ட்ல வந்தது'

பிரித்து படித்தவன் சிலையானான்.'என்னடா! ஏன் பேயறைஞ்சாப்பல  நிக்கற என்ன விஷயம்?'

'வீட்டுல பங்கு கேட்டு அந்த பொம்பளை கேஸ் போட்டிருக்கா.வக்கீல் நோட்டிஸ் அனுப்பிருக்கா'

'இதென்னடா  அக்கிரமமா இருக்கு?'

'அதெல்லாம் அவளால ஒன்னும் பண்ண முடியாது அத்தை.அப்பாவுக்கு ஒரே வாரிசு நான்தான்.அவங்க கேஸ் செல்லாது.நான் நம்ம வக்கீலைப் பாத்துட்டு வரேன்'

இரண்டு வாரத்திற்கெல்லாம் அத்தையின் பிள்ளைக்கு உடல்நலக் கோளாறு என்று தகவல் வர அத்தை கிராமத்திற்கு கிளம்பினாள்.அத்தையும் இல்லாது அப்பாவின் நினைவில் தனியே அந்த வீட்டில் இருக்க மனமற்று கம்பெனி கெஸ்ட் ஹவுசுக்கே சென்று விட்டான் சத்யா.

அதன் பின் இன்றுதான் வருகிறான் வீட்டைப் பார்க்கவென்று.அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்து உறங்கி, நண்பர்களோடு கொட்டமடித்து என்று

வீடு பல கதை சொல்லிற்று.அப்பாவின் மறைவிற்குப் பின் எல்லாம் வெறிச்சென்றாகி விட்டது.இதில் அந்த அம்மாள் வேறு சொந்தம் கொண்டாடி கேஸ் போட்டு அது வேறு இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

'நம்ம பக்கம் கேஸ் ஸ்ட்ராங்கா இருக்கு,நீங்க கவலைப் படாதீங்க' என்கிறார் வக்கீல்.நாளை மறுநாள் தீர்ப்பு இருக்கலாம்.

யோசனையுடன்  வீட்டை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு கிளம்பினான்  சத்யா.

அணில்கள் மருட்சியாய் இவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு பழத்திற்காக துரத்திக் கொண்டன.

மறுநாள் அலுவலகம் கிளம்பும்பொழுது 'செல்' லில் வந்த செய்திக்கு அதிர்ந்து போனான்.எவ்வளவு நேரம் நின்றானோ தெரியாது,சுய உணர்வு வந்ததும் அலறி அடித்து வீட்டைப் பார்க்கப் போனான் 

'வாங்க தம்பி! நிலைமையைப் பாருங்க' என்றார் அப்பாவின் நண்பர்.

'கண்மூடி திறக்கறதுக்குள்ளே இப்டி ஆயிடிச்சி.ராத்திரி ரெண்டு மணிக்கு வீட்டுக்குள்ளே லேசா அதிர்வு ஏற்படறாப்ல இருந்துச்சு.நாங்கல்லாம் பயந்து வெளில வந்துட்டோம்.பத்து நிமிஷத்துக்கெல்லாம் ஒரு பக்கமா இருக்கற  வீடுகள் எல்லாம் இடிஞ்சு தரை மட்டமாயிடுச்சு.அதிலயும் ஒரு சில வீடுகள்ல உயிர்ச்சேதம் இல்லை.ஆனா அந்தப் பக்கம்லாம் பாருப்பா என்ன நிலைமைன்னு .கண் கொண்டு பாக்க முடில அந்த கொடுமையை' என்றார்

கண்களில் நீருடன்.

முற்றிலும் இடிந்து தரை மட்டமாகி இருந்த தன் வீடு இருந்த இடத்தைப் 

பார்த்தான்.பிரமை பிடித்தது போல் நின்றான்.'ஓ' வன்ற ஓலம் கேட்டு திரும்பினான்.அப்பொழுதுதான் அந்த இடத்தின் கொடூரத்தை உணர்ந்தான்.சுற்றிலும் கல்லும் கட்டையும் இடிபாடுகளும் அவற்றுக்கு நடுவே 

ரத்தக் களறியாய்  பல உடல்கள்.முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டான்

.'இவ்வளவுதானா?இவ்வளவுதானா வாழ்க்கை?கண நேரத்தில் தவிடு பொடியாகி உருக்குலைந்த உயிரினங்கள்!அம்மா அம்மம்மா! சிசுவை இழந்த தாயின் கதறல்.மனைவியை இழந்து உடல் உறுப்பு இழந்த கணவன்.இருவரையும் சேர்த்து இழந்து நாதியற்ற குழந்தைகள்!கடவுளே!ஏன்?

ஏன் இப்படி?உயிர்களை இழந்த உறவுகளுக்கு முன் இழந்த வீட்டிற்காகவா தான்

அழுவது?என்ன மனிதன் நான்?'

கீச் கீச் என்ற சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தான்.பழத்திற்கு அடித்துக் கொண்ட அணில்கள் இரண்டும் பலத்த காயங்களுடன் ஒன்றை ஒன்று அரவணைத்து ஒரு பொந்துக்குள் சுருண்டிருந்தது.முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு அவற்றை அரவணைப்புடன் எடுத்துக் கொண்டவன் ஒரு புது முடிவுக்கு வந்தவனாய் தந்தை தனக்கு விட்டு  சென்ற சொந்தங்களைப் பார்க்க கிளம்பினான்.

கோர்ட்டின் தீர்ப்பிற்கு முன், புவியின் விசை கொடுத்த தீர்ப்பில் புது விசையுடன் கிளம்பினான் சத்யா.

பிச்சை பாத்திரம் (பகுதி 2)

பகுதி 1 இங்கே பார்க்கவும்   

                   "அங்கம் ஹரே புளக பூஷணம் ஆச்ரயந்தீ

                    ப்ருங்காங்கனேவ முகுளாபரணம் தமாலம்"

ஊதுபத்தி மணமும் மலர்களின் வாசனையும் அறையை நிறைக்க, கன கம்பீரமான குரலில் உபன்யாசகர் ஆதிசங்கரர் அருளிய 'கனகதாரா ஸ்தோத்திரத்தின்' பின்னணியை செவி குளிரும்படி வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

"மாலவன் மீது வைத்த மாயப் பொன்விழி இரண்டை,மாது நீ என்னிடத்தில் 

வைத்தால் நானும் உந்தன் கருணையால் செல்வம் பெற்று கண்ணிறை
வாழ்வு கொள்வேன் கமலத்தாயே"

அழகான மொழிபெயர்ப்புடனும் தகுந்த விளக்கங்களுடனும் அனைவரின்
கவனமும் ஒன்றும்படி கணீரென்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

தன்னிடம் இருந்த ஒரு நெல்லிக்கனியையும் பிக்ஷை என அழைத்த சங்கரருக்கு அளித்த அம்மாதுவின் வறுமை தீர்க்க சங்கரர் அருளிய கனகதார ஸ்தோத்திரம் அறையையும் அங்கிருந்தோர் மனதையும் நிறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

உபன்யாசம் முடிந்ததும் மூர்த்தியிடமும் ஜானுவிடமும் விடை பெற வந்த 

சுந்தரம் ,  'ரொம்ப பேஷா இருந்ததுடா. அப்படியே மனசு நிறைஞ்சு இருக்கு.

சரி நாங்க கிளம்பறோம்.பதினஞ்சாம் தேதி நாங்க ஆசிரமத்துக்கு போறச்சே 

நீங்களும் வந்துடுங்கோ சரியா?' என்று கூறி கிளம்பி சென்றார் 

திருமண நாளான பதினைந்தாம் தேதி காலை, முகம் நிறைய பெருமையுடனும் சுறுசுறுப்புடனும் "வைதேகி! அர்ச்சனைக்கு எல்லாம் எடுத்துண்டயா?" என்றார் 

"எடுத்துண்டாச்சு.முதல்ல கோவிலுக்கு போய்ட்டு அப்பிடியே ஆசிரமத்துக்கு போய்டலாம்,சரிதானே?"

"ஆமாம் ஆமாம்! சாப்பாடு துணிகள் எல்லாம் நேரே அங்கேயே வந்துரும்.வா வா கிளம்பு"

கோவிலில் அர்ச்சனை முடிந்து பிரசாதத்துடன் வெளி வருகையில் , "சாமி!

சாமி!தர்மம் பண்ணுங்க துரை!" என்ற குரலுக்கு திரும்பினார்.

பக்கத்தில் ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரரிடம் கையேந்திக் கொண்டிருந்த சிறுமியை உற்று நோக்கினார்.சிக்னலில் அன்று பார்த்த அதே சிறுமி,அதே கந்தல் உடை ,கலைந்த தலை ,கண்களில் மட்டும் ஒரு புது ஒளி.ஒரு கையில் அலுமினியத் தட்டு மற்றொரு கையில்......

'ச்சீ போ! இதே தொந்தரவா போச்சு' அந்த மனிதர் அலுத்துக் கொண்டே நகர முயல,சிறுமியோ 'ஐயா!தயவு செஞ்சு எதாச்சும் போடுங்கையா' என்று விடாது கெஞ்சினாள்.

'அடச்சே! சொன்னா புரியாது?.இது என்ன கைல பச்ச குழந்தைய வச்சுருக்க?இத

காமிச்சு பிச்சை எடுக்க அனுப்பிட்டாங்களாக்கும் வழிய விடும்மா' என்று எரிந்து விழுந்துவிட்டு அந்த மனிதர் செல்ல சிறுமியோ முகம் வாட நின்றாள்.

உடனே சுந்தரத்தை நெருங்கி, சார்!எதுனாச்சும் தர்மம் பண்ணுங்க சாரு! என்று
தட்டை ஏந்தினாள்
"ஏம்மா!போன வாரம் சிக்னல்ல பாத்தப்ப நீ மட்டும் இருந்த.இப்ப இது என்ன பிஞ்சுக் குழந்தை வச்சுருக்க?இதக் குடுத்து பிச்சைக்கு அனுப்பிட்டாங்களா?"

"இல்லீங்கய்யா.என்னை யாரும் அனுப்பலீங்க.எனக்கு யாருமில்லிங்க"

"பின்ன இது யார் குழந்தை?"

'தெரியாதுங்கய்யா'

' என்னம்மா சொல்ற?'

'நாலு நாள் முன்னாடி இங்க பக்கத்துல இருக்கற குப்பைத் தொட்டில,சாப்பிட்ட எச்ச இலையை போட போனப்ப அதுக்குள்ளே இந்த பாப்பா இருந்துச்சுங்கய்யா.

பக்கத்துல நாயெல்லாம் கத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.பாவமா இருந்துச்சு.அதான் 

நான் தூக்கிட்டு வந்துட்டேனுங்க.தட்டில விழற காசுலதான் பாலு வாங்கி பாப்பாக்கு குடுக்கறேன் சாமி!தர்மம் பண்ணுங்க சாமி!' என்று தட்டை ஏந்தினாள். 

இருந்து தானம் கொடுத்த இடங்களில் அருளாத ஒன்றை தன்னிடமிருந்த ஒரு நெல்லிக்கனியையும் தானமளித்த இடத்தில் அருளிய சங்கரர் மனக்கண்ணில் சிரித்தார்.ஒரே ஒரு நாள் கூத்தாய் தானமளிக்க நினைத்ததை பெருமையாய் 

நினைத்த அவர் மனம் சிறுத்தது.

காருண்யத்தின் பிம்பமாய் நின்ற அந்த சிறுமி உயர்ந்து தெரிந்தாள்.மனம்

நெகிழ கண்கள் ஈரமாக அவள் கையிலிருந்த தட்டை நோக்கினார் சுந்தரம்.

அவர் கண்களுக்கு அந்த பிச்சை பாத்திரம் அட்சய பாத்திரமாய் தெரிந்தது.

பிச்சை பாத்திரம்

'வைதேகி! கிளம்பலாமா?' கேட்டுக்கொண்டே வந்தார் சுந்தரம்.

"இதோ வந்துட்டேன்,நான் கதவெல்லாம் பூட்டிண்டு வரேன்.நீங்க வண்டியை எடுங்கோ" என்று புடவைக் கொசுவத்தை நீவி சரி செய்து கொண்டே மாடிப்படியின் அழகிய வளைவுகளில் இறங்கி வந்தாள் வைதேகி

"மூணு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பனும்னு ப்ளான் பண்ணியும் மணி 

நாலாயிடுத்து.இனி ட்ராபிக் தொல்லை ஆயிடும்" என்று அலுத்துக் கொண்டே

வண்டிஎடுக்க சென்றார்.

அடுத்த வாரம் வரும் இருபத்தைந்தாவது திருமண நாளுக்கு ஆசிரமக்

குழந்தைகளுக்கு உணவும் உடைகளும் தந்து கொண்டாட எண்ணி அதற்கு ஆர்டர் கொடுக்க கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எழிலாகத் தோற்றமளித்த பங்களாவின் கலைநயமிக்க போர்ட்டிகோவில் இருந்து கார் மெதுவாய்க் கிளம்பியது.

'அம்பது சாப்பாடும் 30 செட் ட்ரெஸ்ஸும் ஆர்டர் பண்ணினா சரியார்க்குமா?'

'அதுக்கென்ன ஆர்டர் செஞ்சுட்டா போச்சு.என்ன பெரிய பிரமாதம்?' என்றார் சுந்தரம் 

தார் ரோட்டில் வழுக்கிச் சென்ற பியஸ்டா சிக்னலின் சிவப்பு விளக்குக்கு சிறிய குலுக்கலுடன் நின்றது.சுற்றிலும் கார், பைக் என்று சகல வண்டிகளும் நிற்க

குறுக்கே சென்ற ரோட்டில் விதவிதமான வாகனங்கள் அணிவகுத்து சென்று 

கொண்டிருந்தது 

'இதுக்குத்தான் சீக்கிரம் கிளம்பி இருக்கணும்.இனி இந்த தொல்லைதான்' என்ற படியே ஏ சி யை நிறுத்தி கண்ணாடியை இறக்கினார்.

'அம்மா!அய்யா! எதாச்சும் தர்மம் பண்ணுங்கய்யா!' என்ற குரலுக்கு நிமிர்ந்தார்.

எண்ணெய் காணாத பரட்டைத் தலையும் அங்கங்கே நைந்து கிழிந்திருந்த 

உடையுமாய் குச்சி குச்சியாய் கை கால்களுடன் பத்து பன்னிரண்டு வயதிருக்கும் ஒரு  சிறுமி அலுமினியத் தட்டை சில்லரைகளுடன் குலுக்கிக் 

கொண்டிருந்தாள்

ஒருவிதமான பார்வையுடன் அவளை பார்த்துவிட்டு பச்சை விளக்கிற்கு 

வண்டியைக் கிளப்பினார்.

தேவையானவற்றை ஆர்டர் செய்துவிட்டு வீடு திரும்பும் பொழுது மணி 

ஒன்பதரையை  தொட்டிருந்தது.சாப்பிட்டு முடிக்கும் சமயம் காலிங் பெல்லடிக்க சுந்தரம் கதவை திறந்தார்.

'அட!வாடா மூர்த்தி! ஆச்சர்யமா இருக்கே லேசுல வரமாட்டாயே.வா வா

உள்ள வா வைதேகி சாப்பிட ஏதானும் கொண்டா

'இல்லடா சுந்தரம்.ஏற்கனவே லேட்டா வந்துர்க்கேன்.நான் உடனே கிளம்பனும்.

அப்பவே வந்தேன்.கதவு பூட்டியிருந்தது'

'அப்படியா?நாங்க கடைக்கு போயிருந்தோம்.அடுத்த வாரம் வெட்டிங்  டே க்கு

ஆசிரமக் குழந்தைகளுக்கு சாப்பாட்டு ட்ரெஸ் லாம் ஆர்டர் குடுக்க போயிருந்தோம்'

'ஓஹோ!அப்டியா? சந்தோஷம். நான் எதுக்கு வந்தேன்னா நாளைக்கு சாயங்காலம் நம்மாத்துல "ஆதி சங்கர அனுபவம்" காலட்சேபம் இருக்கு.கூப்பிட வந்தேன்.கட்டாயம் வந்துருங்கோ.பூஜையும் இருக்கு.ஜானு காலம்பற போன் பண்ணி கூப்பிடுவா'

'அப்படியா!ரொம்ப சந்தோஷம்.கட்டாயம் வந்துடறோம்.இதெல்லாம் கேட்க 

கொடுத்து வச்சுருக்கனுமே'  என்றாள் வைதேகி.

மூர்த்தி விடை பெற்றார் 

மறுநாள் மாலை.....

--தொடரும்....

புரிதல்கள்

"ப்ரியா...! ப்ரியா..............!"

"ப்ஸு....!முகச்சுளிப்புடன் மிக்சியை நிறுத்தினாள்  ப்ரியா

"ப்ரியா! நான் கூப்பிட்டுக்கிட்டுருக்கேன் என்னனு கூட

கேக்காம என்னதான் கிழிக்கறயோ?"

"என்ன வசந்த் வேணும்.காலை வேளைல சமையலறைல
வேலை இருக்காதா?எதுக்கு இப்பிடி கத்தறீங்க?"

"என்னது கத்தறேனா?உனக்கு நான் கத்தறதுதான் தெரியுது.நீ பண்றது தெரியுதா?அப்போலேருந்து என் ப்ளூ சாக்ஸ் தேடறேன் காணோம்.ஒரு இடமா வைக்க துப்பு இருக்கா?கூப்பிட்டா வந்து என்ன ஏதுன்னு கேட்டு எடுத்து தராம கத்தறேன்னு என்னை சொல்ற அளவுக்கு இருக்கு."

"இங்கதான இருக்கு.சரியா பாக்கறதே கிடையாது.என் மேலதான் எரிஞ்சு

விழத் தெரியும்"

"சரி சரி டிபன் ரெடி பண்ணிட்டியா?எனக்கு இன்னிக்கு சீக்கரம் போகணும்னு நேத்தே சொன்னேனே.ஞாபகமில்லையா?"

"எல்லாமே ரெடி"

"என் பென் ட்ரைவ் எங்க? எடுத்தியா? எடுத்தா எடுத்த இடத்துல வச்சுத் தொலையறதில்லையா"?

"நா எதுக்கு எடுக்கப் போறேன்? உங்க லேப்டாப் பேக்லையே இருக்கு.

ஒழுங்கா பாக்காம எல்லாத்துக்கும் ஏன்தான் இப்படி எரிஞ்சு எரிஞ்சு விழறீங்களோ?

"உன் பொலம்பலை ஆரம்பிச்சுடாத.நான் சாப்ட்டு கிளம்பறேன்"

திருமணமான நாளிலிருந்தே வசந்த் இப்படித்தான்.எதையும் தானாக

எடுத்துக் கொள்ள மாட்டான்.கண்ணெதிரில் இருக்கும் பொருளைக்

கூட தானாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை.எதெற்கெடுத்தாலும் ப்ரியாவை

கூப்பிட்டு கத்தலோடு பேசுவான்.ப்ரியாவிற்கு சலிப்பாக இருந்தது.

இது என்ன வழக்கம் என்று வசந்தை பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தவள்

தரையில் தண்ணீர் இருப்பதைப் பார்க்காமல் காலை வைத்தாள்.

"எத்தனை நாள் ரெஸ்டில் இருக்க வேண்டும் டாக்டர்?

"மைல்ட் பிராக்சர்தான் இருந்தாலும் நாலு வாரம் கட்டு போடணும்.

அதுவரை கொஞ்சம் ஸ்ட்ரெயின் ஆகாம பாத்துக்கங்க".

ப்ரியாவிற்கு வலியையும் தாண்டி மலைப்பாக இருந்தது.

சமையலையிலிருந்து குக்கர் விசில் வந்தது.கையில் ட்ரேயுடன் வசந்த் வந்தான்."இந்தா ஹார்லிக்ஸ் குடி.தெம்பாயிருக்கும்.என்ன

பாக்கற? சமயம் பாத்து அம்மாவும் டூர்  போய்ட்டாங்களே,அடி பட்டிருச்சே எப்படி சமாளிக்கறதுன்னா? எல்லாம் நான் பாத்துப்பேன்.இதைக் குடிச்சுட்டு, மாத்திரை தரேன் அதைப் போட்டுக்கோ.இட்லி வச்சு சட்னி அரைச்சுட்டேன். மத்யானத்துக்கு சமையல் ஆகிட்டிருக்கு.ஒரு வாரம் லீவ் போட்ருக்கேன்.அதுக்கப்பறமும் எல்லாம் பண்ணி பக்கத்துல வச்சுட்டு போறேன்.நீ எதுக்கும் கவலைப் படாத"

மறு வாரம் வாக்கருடன் மெதுவாக தேவைக்கு மட்டும் நடந்தாள்.

சுற்றி ஒரு பார்வை பார்த்தாள். ரூம் சுத்தமாக இருந்தது.எல்லா ட்ரெஸ்ஸும் அயர்ன் செய்து கரெக்டாக

அடுக்கப் பட்டிருந்தது.படித்த பேப்பர் மடிப்பாக வைக்கப் பட்டிருந்தது.

சமையலறை கச்சிதமாக இருந்ததைப் பார்த்து ப்ரியாவுக்கு வியப்பாக இருந்தது.வசந்துக்கு இப்படி இருக்கத் தெரியுமா என்று ஆச்சர்யித்தாள்.

"ஹலோ!"

"ப்ரியாவா?எப்படி இருக்க? நான்தாண்டி உமா பேசறேன். கால் எப்படி இருக்கு?"

"ஹேய்!உமா! நீ எப்படி இருக்க? கால் நல்லா குணமாய்டுச்சு"

"ப்ரியா! ப்ரியா..........!

 வசந்தின் குரல் கேட்டு,  "உமா! நான் அப்பறம் பேசறேண்டி" என்று போனை வைத்தாள்.

"ப்ரியா.......!என்ன பண்ற? கூப்டறது கேக்கலையா?என் பிங்க் கலர்

ஷர்ட் எங்க வச்சுத் தொலைச்ச?"

வழக்கமாக வரும் முகச்சுளிப்பிற்கு பதில் ப்ரியாவிற்கு உதடு புன்னகையுடன் விரிந்தது.

ரசம்

 
"ஏய்!  மெதுவாப்பா, பாத்து பாத்து.மெல்ல தூக்கிகிட்டு போங்க.ஏதாச்சும்
டேமேஜ் ஆகிடப் போகுது. ரொம்ப காஸ்ட்லி சிலை.முத தடவை லண்டன் போனப்ப வாங்கினது" 
 
சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த கோதண்டம் ரவியின் குரலில் கலைந்து நிமிர்ந்தார்.
 
நீல நிற சட்டைக்கு  கருநீல பேன்ட் அணிந்து சட்டையில் பாக்கெட்
ஓரத்தில் ஃபாஸ்ட் பேக்கர்ஸ் அன்ட் மூவர்ஸ் என்ற எழுத்துக்களோடு குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தனர் ஆட்கள்.ரவி ஏகத்துக்கும் விரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
 
"அதை இரண்டு பேரா தூக்கறீங்க?.போதாது.நாலு ஆட்களா தூக்குங்க.
வெயிட் தாங்காம விட்டுட்டா என்னாறது? அது ஜெர்மன்ல வாங்கினது.
நல்ல கலை நயத்தோட செஞ்ச டைனிங்  டேபிள்.ஜாக்கிரதை"
 
கோதண்டம் பெருமூச்சோடு தன் அறைக்கு சென்று அந்த கண்ணாடியை
மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தார்.கனகத்தின் நினைவுகள் அலை மோதின.
கனகத்தின் தாத்தா தன் பெண்ணுக்கு அளித்த கல்யாண சீர்தான் இந்தக்
கண்ணாடி.அதன் பின் கனகத்தின் தாய் அவளுக்கு இதை சீதனமாக
தந்து விட என்பது ஆண்டுகளைத் தாண்டி ரசமிழக்காது புதுப் பொலிவுடன் விளங்குகிற கண்ணாடி.இதில்தான்... இதில்தான் கனகம் முகம் பார்த்து
வட்ட வடிவமாய் அளந்தெடுத்தாற் போல பளிச்சென சிவந்த குங்குமம் இட்டுக் கொள்வாள்.அவள் உதடு சிவப்பா குங்குமம் சிவப்பா என கண்ணாடிக்கு குழப்பமே ஏற்பட்டிருக்கும்.
 
கனகத்தின் ஞாபகார்த்தமாய் அவள் காலத்திற்குப் பின்னும் கோதண்டம்
இதை வைத்திருக்கிறார்.இன்னமும் இதில்தான் முகம் பார்ப்பார்.இத்தனை வருடங்களில் இந்தக் கண்ணாடி எத்தனை முகங்களைப் பார்த்து விட்டது.ஆனாலும் ரசமிழக்காது பொலிவாய் உள்ளது.ஆச்சரியத்துடனும்
வருத்தத்துடனும் கண்ணாடியைக் கையில் எடுத்தார்.அது கலங்கிய கண்களுடன் நின்ற கோதண்டத்தை பிரதிபலித்தது.
 
"ஹாய்! கிராண்ட்பா! ஹவ் ஆர் யூ?"
 
"ஓ! துளசியா? வா வா! எப்ப வந்த அமெரிக்காலேருந்து?"
 
"ஜஸ்ட் நௌ கிராண்ட்பா! வந்ததுமே உங்களை பாக்காத்தான் ஓடி வந்தேன்.அதுக்குள்ளே வீடு காலி பண்ற வேலையெல்லாம் ஆரம்பிச்சாச்சா? வெரிகுட்.அப்பாடி!இனி நாம எல்லோரும் ஒரே வீட்ல சந்தோஷமா இருக்கப் போறோம்.இத்தனை நாள் நீங்க இங்கயும் நாங்க அமெரிக்காலயும்னு ஒரே போர்.நல்லவேளை,இனி இன்டியாலையே செட்டில் ஆயிடலாம்னு அப்பா முடிவு பண்ணிட்டார்.இல்லேன்னா உங்க கூட இருக்க சான்ஸ் கிடைச்சிருக்காது.ஆமா! அதென்ன கையில?"
 
"இதுவா? இது உங்க பாட்டியோட கண்ணாடிம்மா"
 
"ஓ! அதான் உங்க கண்ணெல்லாம் கலங்கிருக்கா? கிராண்ட்பா! ப்ளீஸ்
ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க.அதை இப்படி கொடுங்க"
 
"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லடா.இந்தா பிடி"
 
"ஹௌ நைஸ்.கிராண்ட்பா! ப்ளீஸ் இதை நான் வச்சுக்கட்டுமா?"
 
"இங்க என்ன பண்ற துளசி? அதென்ன கையில?" கேட்டுக் கொண்டே வந்தான் ரவி.
 
"டாட்! இங்க பாருங்க கிராண்ட்மாவோட கண்ணாடி.சூப்பரா இருக்கு இல்ல?"
 
"இதை  நேத்தே டிஸ்போஸ் பண்ணுங்க,பழசு  எதுவும் கொண்டு
வர வேண்டாம்.புது வீட்டுக்கு தகுந்தாப்பல வேற வச்சுக்கலாம்னு நான்
சொன்னேனே.நீங்க இன்னுமா தூக்கிப் போடாம வச்சுருக்கீங்க?'  என்று
கோபமாகக் கத்தினான் ரவி.
 
கோதண்டத்தின் சுருங்கிப் போன முகம் பார்த்த துளசி நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டாள்.
 
"டாட்! இதை கிராண்ட்பா வச்சுக்கறதால உங்களுக்கு என்ன கஷ்டம்?.
இன்ஃபாக்ட் இதை எனக்கு கொடுக்க முடியுமான்னு நானே கிராண்ட்பா கிட்ட கேட்டுக்கிட்டிருந்தேன்.அதுக்குள்ளே நீங்க வந்துட்டீங்க"
 
"என்ன உளர்ற? உனக்கில்லாத புது வகை கண்ணாடியா?இது எதுக்கு
உனக்கு? வீட்டை நல்லா மாடர்னா கட்டிட்டு அதுல இப்பிடி பழசைப்
போட்டு அடைப்பானேன்?"
 
"உங்களுக்குத்தான் டாட் அப்படி தோணுது.எனக்கு அப்படி தோணலை.
இதுல கிரான்ட்பாக்கு ஏதாவது செண்டிமெண்ட்ஸ் இருக்கலாம்.
உங்களுக்கு அம்மா பிரசன்ட் பண்ணின வாட்சைத்தான இன்னமும்   உப்யோகிக்கறிங்க? வேற எத்தனையோ புது மாடல் வந்தாச்சே?"
 
"அது...... "
 
"விடு துளசிம்மா!உங்க பாட்டியே போய் சேர்ந்தாச்சு.இப்ப என்ன?"
விரக்தியாய் குரல் கம்ம சொன்னார் கோதண்டம்.
 
"வருத்தமில்லாம இதை உங்களால சொல்ல முடியுமா கிராண்ட்பா?
டாட்!ப்ளீஸ்! கிராண்ட்பாவோட ஃபீலிங்சை புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணுங்க.
உங்க பொருட்கள்ல வெளிநாட்டுல வாங்கின பெருமை இருக்கலாம்.பட்
அதுல ஒரு சந்தோஷ உணர்விருக்காது.இது அப்படி இல்லை.நம்ம பரம்பரை மூலத்தை நமக்கு உணர்த்தற  சந்தோஷம் இதுல உண்டு.
இதுல என்னிக்குமே கிராண்ட்மாவோட ஒரு டச் இருந்துகிட்டே இருக்கும்.அது உங்க பொருட்கள்ல கிடைக்காது டாட்"
 
ஆணித்தரமாய் உணர்த்தும் பதினாறு வயதுப் பெண்ணை ரவி
ஆச்சரியமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
கோதண்டமோ,  ரசமிழக்காத  மனித  முகங்களும்  மனிதம்  இழக்காத  மனங்களும்  இன்னும் இருக்கிற ஆச்சரியத்தில் பேத்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
 
"என்ன டாட்!ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க?"
 
"ஓகே டா! உன் விருப்பப்படியும்  அப்பா விருப்பப்படியும் இதை கொண்டு போகலாம்.இப்ப சந்தோஷம்தான உங்க ரெண்டு பேருக்கும்?"
 
"என்ன கிராண்ட்பா!இப்ப உங்களுக்கு சந்தோஷம்தான?"
 
"ரொம்ப சந்தோஷம்டா,ஆனா இப்படி கிரான்ட்பான்னு கூப்பிடாம தாத்தான்னு 
அழகா தமிழ்ல கூப்பிட்டா இன்னும் சந்தோஷமா இருக்கும் எனக்கு" 
 
சரி  தாத்தா! இனிமே உங்களை தாத்தான்னே கூப்பிடறேன்,ஓக்கேவா
தாத்தா? இப்ப உங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்தான தாத்தா?"
 
"டபுள் சந்தோஷமாக்கும்"
 
அடிக்கொரு தாத்தா போடும் பேத்தியை உரத்த சிரிப்புடன் கோதண்டம்
பார்க்க, பேத்தியையும் சிரிப்பு தொற்றிக் கொள்ள அவர்களின் சிரிப்பை
கோதண்டத்தின் மடியிலிருந்த கண்ணாடி பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது.

நல்லதோர் வீணை செய்தே...

                                            

இன்னும் நான்கு பேர் இருக்கிறார்கள்.வந்து ஒருமணி நேரமாகிறது.

தாமதமாகும் என்று அறிந்ததுதான்,ஆனாலும் என்ன செய்ய?இந்த

மனசுக்கு கொஞ்சமும் பொறுமை இல்லையே.பார்வையை சுழல விட்ட படி இருக்கையில் சற்று சாய்ந்து அமர்ந்தாள் மஞ்சரி.

பக்கத்து சீட்டில் ஒரு குழந்தை இவள் பார்த்ததும் வெட்கமாய் சிரித்து
முகம் திருப்பிக் கொண்டது.காரிடாரில் ஒரு வயதானவர் சக்கர நாற்காலியில் கையில் ட்ரிப்ஸ் ஊசியுடன் முகத்தில் வேதனையுடன்
அழைத்து செல்லப்பட்டார்.குறுக்கும் நெடுக்கும் நர்ஸ்கள் வெள்ளை
சீருடையில் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்.

கால்களை நீட்டி கை விரல்களில் சொடக்கு எடுத்தாள்.கண்களை சிறிது
நேரம்  மூடி திறந்தாள்.லேசாக வலி கிளம்பினாற்போல் இருந்தது. இப்படித்தான் ஒரு மாதமாகஅடிவயிற்றில் ஒரு வலி.முதலில் சற்று அலட்சியப் படுத்தி பின் கை வைத்தியம் செய்து ஒன்றுக்கும் மசியாததால் டாக்டரைப் பார்த்து எல்லா வகை டெஸ்ட்டிலும் வகைக்கு ஒன்றாக செய்து அப்பெண்டிசைடிஸ், சிறுநீர்ப்பாதை கல்,குடலிறக்கம்,மாதாந்தரப்

பிரச்சனை எதுவுமில்லை என்றாகி இப்பொழுது கடைசியில்  ப்ளட் டெஸ்ட்

ரிப்போர்ட்டுடன் காத்திருக்கிறாள் டாக்டரை  சந்திக்க.

"நெக்ஸ்ட் நீங்கதான் போகலாம்" எனறாள் நர்ஸ்

"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ டாக்டர்" என்ற குரலுடன் உள்ளே சென்றாள்

சோன் பப்டியை தலை முழுதும் கவிழ்த்துக் கொண்டாற்போல் பளபள

வெள்ளை முடியுடன், ரிம்லெஸ் கண்ணாடியின் வழியே நிமிர்ந்து

பார்த்தவர், "எஸ்.கம் இன்" என்றார்.

"உக்காருங்க.கூட யாரும் வந்துருக்காங்களா?"

கேள்வியின் வித்தியாசத்தை உணர்ந்தும் ஆராய முடியாமல்,

"இல்லை டாக்டர்! நான் மட்டும்தான் வந்துருக்கேன்" எனறாள்.

"ஒக்கே! உங்க ப்ளட் ரிப்போர்ட் கொடுங்க" என்று வாங்கி ஆராய்ந்தார்.

அதை வைத்து விட்டு சில   நிமிடங்கள்  அமைதியாய் இருக்க அந்த நிமிடம்

மஞ்சரியின் வயிற்றில் லேசாக ரங்கராட்டினம் சுழல ஆரம்பித்தது.

"என்ன டாக்டர்,எதுவுமே பேசாம இருக்கீங்க?ஏதாவது பிரச்சனையா?" எனறாள் எச்சில் கூட்டி விழுங்கி.

"ம்....ம் ....... அது வந்து எப்படி சொல்லறதுன்னு தெரியலை பட்

சொல்லித்தான் ஆகணும்.தனியா வேற வந்துருக்கீங்க.ஹஸ்பன்ட்

வரலையா?"

"இல்லை டாக்டர்.சும்மா ரிப்போர்ட் காமிக்கத்தான்னு நான் மட்டும் வந்தேன்.எதாருந்தாலும் பரவாயில்லை டாக்டர்! என் கிட்டே சொல்லுங்க ப்ளீஸ்"

"எப்படி பாத்தாலும் இதை முக்கியமா உங்க கிட்டதான்மா முதல்ல

சொல்லியாகனும்,அப்பதான் ட்ரீட்மென்ட்டுக்கு சௌகர்யமா இருக்கும்.பட்...

உங்க ஹஸ்பென்ட்டால வர முடியாதா?"

"இல்லை டாக்டர்.அவர் இப்ப ஊரில இல்லை.கம்பெனி விஷயமா

வெளிநாடு போயிருக்கார்.வர இன்னும் ரெண்டு மாசமாகும்"

"ஓ.....! வேற யாரும் ....?"

"டாக்டர்!ப்ளீஸ். எனக்கு என்னனு நான்தான் முதல்ல தெரிஞ்சுக்கணும்.தயவு செஞ்சு சொல்லுங்க.நாளைக்கு வேணா நான் யாரையாவது கூட்டிக்கிட்டு வரேன்,ப்ளீஸ் டெல் மீ"

"ஓக்கே! பட் நான் சொல்றது உங்களுக்கு அதிர்ச்சியாத்தான் இருக்கும்.
இருந்தாலும் நீங்க  வற்புறுத்தி கேக்கறதாலயும்,தைரியமாவும் சரியாவும்
புரிஞ்சுக்குவீங்கங்கற நம்பிக்கைலையும் சொல்றேன்.
 ஏற்கனவே உங்க ப்ளட் ரீடிங்  சரியா இல்லங்கறதாலதான்

மறுபடி எடுக்க சொன்னோம்.பட் அதுக்கு முன்னாடியே உங்களுக்கு

எடுத்த "போன் மேரோ பயாப்சி" ரிசல்ட் வந்து கன்பார்ம் ஆயிடுச்சு.அதாவது

உங்க பிளட்ல  ப்லேட்லட் கவுன்ட் அப்நார்மலா இருக்கு.அதாவது உங்களுக்கு வந்திருக்கறது "த்ரோம்போசைதிமியா".

"அ.. அப்.. அப்டின்னா...?"

"அதாவது உங்களுக்கு ப்ளட்ல ப்லேட்லட் கவுன்ட் அதிகமா இருக்கறதால,

அது தானே க்ளாட் ஆக வாய்ப்பிருக்கு.இப்போதைக்கு இதுக்கு மருந்து இருக்கு.ஆனா உங்களைப் பொறுத்தவரை இந்த மருந்து  எத்தனை

மாசம்,வருஷம் வேலை செய்யும்னு தெரியாது.ஓடற வரை  ஓடும்.அதுக்கப்பறம் இதோட முடிவு....... "ப்ளட் கேன்சர்"தான்.ட்ரீட்மென்ட்டுக்கு நீங்க கோ ஆப்பரேட் பண்ணனும்கறதாலயும் உங்க கணவர் வரவரையில் ட்ரீட்மென்ட்

ஆரம்பிக்காம இருக்க முடியாதுங்கறதாலயும் இதை உங்க கிட்ட சொல்றேன்.மனசை திடப் படுத்திக்கோங்க".

"இதுக்கு தீர்வு எதுவும் இல்லையா டாக்டர்?" குரல் கம்மி பிசிறியது.


"இதுவரை எதுவும் கண்டு பிடிக்கலைம்மா.ஆண்டவன் இருக்கான்.

நமக்கு மேல உள்ள சக்தியை நம்புவோம்.இப்ப மருந்து எழுதிருக்கேன்.

சாப்பிடுங்க.முடிஞ்சா நாளைக்கு யாரையாவது கூட்டிக்கிட்டு வாங்க"

"யாரும் தேவை இல்லை டாக்டர்.இதை என்னை விட பெட்டரா யார் புரிஞ்சுக்கணும்? அடுத்து எப்ப வரணும் டாக்டர்?" கண்களில்  வெளி வரத்துடித்த  நீரை அடக்கினாள்

"இனி  மாசத்துக்கு ஒருதடவை செக் அப் வரதுதான் சரிம்மா.நடுவுல  ஏதாவது பிரச்சனைனா கட்டாயம் பாக்கணும்"

"வரேன் டாக்டர்"

"அப்பறம் ஒரு விஷயம்.கூடுமானவரை அடி எதுவும் பட்டுக்காம பாத்துக்கங்க.ரத்தம் நிக்கறது கஷ்டம்"

"புரியுது டாக்டர்.நான் வரேன்"

"வார்ட் பாய் யாரையாச்சும் துணைக்கு அனுப்பட்டுமாம்மா?"

"இன்னிக்கே எனக்கொண்ணும் ஆகப் போறதில்லையே டாக்டர்.

என்னை பாத்துக்க கடவுள் இருக்கார்னு நான் நம்பறேன்.அப்படியே

ஏதாவது ஆகப் போறதா இருந்தாலும் இன்னும் இந்த உலகத்துல சில

நல்லதை செய்ய எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுப்பார்,அப்படி இல்லைன்னாலும் இதுதான் அவர் விருப்பம்னு எடுத்துக்கறேன் டாக்டர்"

உறுதியும் நம்பிக்கையுமாய்  எழுந்த மஞ்சரியை வருத்தமும் வியப்புமாய்   பார்த்தவர், "உங்க  கிட்ட இருக்கற இந்த  தன்னம்பிக்கை,இதுவே உங்களை  வாழ வைக்கும்.காட் ப்ளஸ் யூ மை சைல்ட்" என்றார்.

மெலிதான புன்னகையை சிந்தி விட்டு எழுந்து சென்றவளைப்

பார்த்துக் கொண்டிருந்தவரின் கவனத்தை   "நல்லதோர் வீணை செய்தே..."

என்று அவரது கைபேசி கலைத்தது.

                                                    **************************

பின் குறிப்பு :  த்ரோம்போசைதீமியா(thrombocythemia )  என்பது மைலோப்ரோலிஃபெரேடிவ் டிசார்டர் (myeloproliferative disorder ) என்பதன் ஒரு வகை.

இது ஒரு வகை ரத்த குறைபாடு.இதற்கு தீர்வு கிடையாது,இது பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் கடந்த 25 ஆண்டுக்காலமாக நடைபெற்று வருகின்றது.எனவே மருந்துகளின் மூலம் இதனை கட்டுப்பாட்டிற்குள்
வைக்கும் அளவு இப்பொழுது நடைமுறையில் உள்ளது.மருந்து கேட்காமல் போய்விட்டால் கீமோதெரபிதான்(chemotherepy ) அடுத்த நிலை.மேலும் இந்த த்ரோம்போசைத்தீமியா முற்றும் நிலையில் ப்ளட் கான்சராகும்(blood cancer ) வாய்ப்பு அதிகம்.ஆனால் த்ரோம்போசைத்தீமியாவாக இருக்கும்
வரை இவர்கள் உடலளவில் திடமாகவே இருப்பார்.எந்த மாறுதலும் உடலில் தெரியாது.எல்லோரையும் போல சுறுசுறுப்புடனும் சக்தியுடனுமே
செயல் பட இவர்களால் முடியும்.உடலில் இதற்கென வலி போன்ற
உபாதைகளும் தோன்றாது.

நான்கு வகை ப்ளட் கான்சரில் ஒரு வகையான க்ரானிக் மைலாய்ட் லுகெமியாவிற்கு(chronic  myeloid leukemia ) மட்டும் மருந்து
கண்டு பிடிக்கப்பட்டு அடையாறு கேன்சர் இன்ஸ்டிட்யூட்டில் இலவச சிகிச்சை அளிக்கப் படுகிறது.மற்ற மூன்று பள்ட் கேன்சர் வகைகளுக்கு இன்னும் மருந்து கண்டு பிடிக்கப் படவில்லை.
த்ரோம்போசைத்தீமியாவால் பாதிக்கப் பட்டவர்களை மையமாக வைத்து எழுதப் பட்ட ஒரு சிறுகதை இது.மரணத்தை எதிர்க்க தன்னம்பிக்கையும் இறை நம்பிக்கையும் மருந்துகளை விட முக்கியமானது என்பதற்காக எழுதப்பட்ட சிறுகதை இது.

துணை

முன் கதைக்கு பகுதி 1 ,  பகுதி 2 , மற்றும் பகுதி 3  படிக்கவும்

பகுதி 4

பார்க்கில் சென்று அமர்ந்ததும் விசு பேச ஆரம்பிக்கும் வரை பக்கத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்ன சுமி!ஒண்ணுமே பேச மாட்டேங்கற?"

அவன் குரலில் கலைந்தவள், " நான் என்ன பேசணும்? நீங்கதான் ஏதோ

பேசணும்னு கூப்ட்டிருக்கீங்க. என்ன சொல்லணுமோ அதை சீக்கரமா

சொல்லி முடிச்சீங்கன்னா எனக்கு கிளம்ப சௌகர்யமா இருக்கும்"

"ஆல்ரைட். இப்ப புவனா என் கூட இல்லை.அவ என்னை விட்டு

போயிட்டா  தெரியுமா?"

"எனக்கு அடுத்தவங்க வீட்டு விஷயங்களை தெரிஞ்சுக்கறதில ஆர்வமும் இல்லை நேரமும் இல்லை.உங்களுக்கு என்ன சொல்லணுமோ அதை பளிச்சுன்னு  சொல்லிட்டீங்கன்னா தேவலை"

" ஏன் இப்பிடி பிடி கொடுக்காமலே பேசற சுமி?"

" இங்க பாருங்க மிஸ்டர்! உங்களுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இப்ப இல்லை. முதல்ல என்னை சுமின்னு கூப்பிடறதை நிறுத்துங்க.ஏதோ

பேசணும்னு சொன்னீங்களேன்னு  வந்தா சொல்ல வேண்டியதை விட்டு எதுக்கு தேவை இல்லாத பேச்செல்லாம்?"

"புவனா என்னை விட்டு போனதுக்கான காரணத்தை நீ கட்டாயம் தெரிஞ்சுக்கணும்.அப்பத்தான் நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு உனக்கு புரியும். கல்யாணமாகி ரெண்டு பெரும் ரொம்ப சந்தோஷமாத்தான் இருந்தோம்.ஆனா அம்மாக்கு சுத்தமா புவனாவை பிடிக்கவே இல்லை.

அவ எந்த வேலையும் பாக்காம சுகவாசியா இருக்கறதா தினமும் ஒரே சண்டை.நாளடைவுல இது பெருசாகி எங்களுக்கு குழந்தை  பிறக்கலைங்கறதுல வந்து நின்னது.சரின்னு டாக்டரை பாத்து செக் அப்

பண்ணினதுல எனக்குத்தான் அந்த தகுதி இல்லன்னு தெரிய வந்தது.

அந்த விஷயம் தெரிஞ்சதும்  என்னோட  இருக்க விருப்பமில்லைனு அவ போயிட்டா.அதுக்கப்பறம் வந்த நாட்கள்ல

உனக்கு நான் பண்ணின கொடுமையை நினைச்சு வருந்தினேன்.இப்ப மனம் திருந்தி உன் கிட்ட வந்துருக்கேன்"

...........................

"என்ன சுமி!ஒண்ணுமே பேச மாட்டேங்கற?  இதை கேட்டதும் நீ சந்தோஷப்படுவேன்னு நான் நினைச்சேன்.அம்மாவும் அப்பிடித்தான்

என் கிட்ட சொன்னாங்க.ஆனா நீ மௌனமா இருக்க?"

"எதை எதிர்பார்த்து என் கிட்ட வந்தீங்க?நான் இதுக்கு என்ன சொல்லணும்னு  நீங்க நினைக்கறீங்க?"

"என்னோட வாழ உனக்கு சம்மதமில்லையா சுமி?"

"ஒருவேளை உங்களுக்கு குழந்தை பிறந்திருந்தாலோ இல்லை புவனா போகாம இருந்திருந்தாலோ நீங்க வந்திருக்க போறதில்லை.இப்ப மட்டும் எப்பிடி ஒரு எதிர்பார்ப்போட வர முடியுது? எனக்கு உங்க கூட வாழ

இஷ்டமில்லை"

"புரியுது சுமி! நீ ஏன்  தயங்கறனு புரியுது.அந்த குழந்தையை நான்

ஏத்துப்பேனோ  மாட்டேனோன்னுதான? அந்த குழந்தையோட சேர்த்து நான் உன்னை ஏத்துக்கறேன் சுமி"

"என்னது?ஏத்துக்கறீங்களா? என் சம்மதம் தேடித்தான் நீங்க வந்துருக்கீங்க.உங்களைத் தேடி  நான் வரலை.உண்மைல இப்ப   ஏத்துக்கறதையும் நிராகரிக்கறதையும் சொல்ல வேண்டியது நான்.

இவ்ளோ நடந்தும் இன்னும் உங்க ஈகோ உங்களை விட்டுப் போகலை".

"ஐயோ! அப்படி எல்லாம் இல்லை சுமி!"

"எனக்கு உங்க துணை வேண்டாம்.என் துணை எனக்கு மகள் ரூபத்துல கிடைச்சாச்சு.உங்க துணை நான் இல்லை.உங்களுக்கு வாழ்க்கைல ஒரு நல்ல துணை வேணும்னு நிஜம்மாவே நினைச்சீங்கன்னா அதுக்கு முதல்ல உங்க மனசு சுத்தமா இருக்கணும்.மனசு சுத்தமில்லாதவங்களுக்கு

எப்பேர்ப்பட்ட நல்ல துணை கிடைச்சாலும் பிரயோசனமில்லை,அதன் அருமையை அவங்க உணரப் போறதில்லை.அதனால ஒருவேளை வேற நல்ல துணையைத் தேடினாலும் அதுக்கு முன்னாடி மனசை சுத்தப்

படுத்திக்க பாருங்க.என் கிட்ட பேச வந்ததால இதை சொன்னேன்.

முடிஞ்சா முயற்சி பண்ணுங்க.நல்ல துணை கிடைக்க வாழ்த்துக்கள்.நான் வரேன்"

விசு அயர்ந்து நின்றான்.

முற்றும்.

துணை

முன்கதைக்கு பகுதி 1   மற்றும் பகுதி 2  படிக்கவும்

பகுதி 3

"என்னடி! இது? கையில குழந்தை? யாரோடது?இவ்வளவு காலங்கார்த்தால

யார் வந்துருக்கா?"

"யாரும் வரலைமா.இது யார் குழந்தைனே தெரியாது"

"என்னது? என்னடி குண்டைத் தூக்கிப் போடற?யார் குழந்தைனே தெரியாதா? அப்போ ஏது இது?"

"வாசல் தெளிக்கும்போது நம்ம திண்ணையில இருந்தது.மார்கழிக்

குளிர் வேற. பாவம், எப்படித்தான் தாங்கித்தோ,எவ்வளவு நேரமா இருக்கோ!"

"அச்சச்சோ! எவ என்ன பாவம் பண்ணி இதைப் பெத்து இங்க கொண்டு போட்டாளோ? அதை நீ    ஏன் உள்ள தூக்கிண்டு வந்த?"

"என்ன அத்தை  சொல்றிங்க? பாவம் பச்சைக் குழந்தை.குளிர்ல கிடந்துருக்கு"

"சரி, போகட்டும், இப்ப இதை என்ன பண்றது? ஒண்ணு போலீஸ்ல

ஒப்படைக்கணும் இல்லைனா ஏதாவது ஆசிரமத்துல விடணும்.

இதெல்லாம் நமக்குத்தானா வந்து சேரணும்? ஒண்ணும் சரியாயில்லை"

"இல்லை அத்தை,இதை நாமே வச்சுக்கலாமே ப்ளீஸ்"

"உனக்கென்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு.எவ பெத்த குழந்தையவோ

நாம எப்பிடி வச்சுக்க முடியும்?என்ன குலமோ என்ன கோத்திரமோ?

நாளைக்கே பெத்தவ வந்து வம்பு பண்ணினா என்ன செய்வ?நமக்கெதுக்கு இந்த வேண்டாத தொல்லையெல்லாம்?"

"இல்லை அத்தை!எந்த பிரச்சனையும் வராது.வேண்டாம்னுதான போட்டு போயிட்டாங்க.அப்பறம் எதுக்கு வரப் போறாங்க?அப்பிடியே வந்தாலும் வர வரை நாம வச்சுக்கலாம்"

"என்ன உளர்ற?"

"அடடா! காலங்காத்தால இதென்ன கூச்சல்? வீட்ல மனுஷனை நிம்மதியா தூங்க விடாம"  தூக்கம் கலைந்த எரிச்சலுடன் வந்த விசு கத்தினான்.

"அடேய்! விசு! இங்க பாருடா!உன் பொண்டாட்டி அடிக்கற கூத்தை!

எவளோ தப்பு பண்ணி குழந்தை பெத்து இங்க போட்டு போயித் தொலைச்சுருக்கா.இவ அதை வளப்பாளாம்,என்னடா அநியாயமா இருக்கு?"

"என்னது? என் பொண்டாட்டியா? அது யாரு? எனக்கு அப்பிடி யாருமே கிடையாது. இந்த பஞ்சாயத்தெல்லாம் எங்கிட்ட கொண்டு வராத.

நீ ஒரு தலையெழுத்தை இழுத்துண்டு வந்த.அந்த தலையெழுத்து

இன்னொரு தலையெழுத்தை கொண்டு வந்திருக்கு.நீயாச்சு அதுவாச்சு.

இதுல என்னை இழுக்காத" என்று பிரஷ் எடுத்துக் கொண்டு போய்

விட்டான்.

"இங்க பாருடி! நான் சொல்றதை நல்லா கேட்டுக்கோ. பழையபடி

நீ மட்டும் இங்க இருந்துண்டு வேலை கீலை செஞ்சிண்டு அவனை

சரி பண்ண பாக்கறதானா இங்க இரு.இல்லை குழந்தை குட்டின்னு ஏதாவது பேத்தறதாருந்தா உங்கப்பன் வீட்டுக்கு நடையைக் கட்டு

சொல்லிட்டேன்"

சுமதி மௌனமாய் நின்றாள்.

"என்னடி! நான் பாட்டுக்கு சொல்லிண்டிருக்கேன். பேசாம நின்னா என்ன அர்த்தம்?"

"வெள்ளிக்கிழமை பெண் குழந்தை வீடு தேடி வந்திருக்கு.இதை கையில

எடுத்து அணைக்கும்போது நான் தாய்மைனா என்னனு உணர்றேன்.

இனி உங்க பிள்ளை என்னை மனைவியா ஏத்துக்கறது நடக்காத விஷயம்.

பேருக்கு பொண்டாட்டியா இருக்கறதா விட புதுசா பேர் வைக்கப் போற

இந்த குழந்தைக்கு அம்மாவா இருக்கறதுன்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்.

நான் வரேன்"

சுந்தரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்

"என்னம்மா! இப்படி பண்ணிட்ட? " அப்பா ஆற்றாமையாய் கலங்கினார்.

"என்ன செய்ய சொல்றீங்கப்பா? பொண்டாட்டியா நினைக்காத ஒருத்தன்

காலடில கிடந்து  வேலை செய்றத விட இந்த குழந்தைக்கு தாயா

இருந்தா என்னப்பா தப்பு? உங்களுக்கு பாரம்னா சொல்லுங்க நான்

போயிடறேன்"

"என்னடி!இப்படி பேசற? நீங்க கொஞ்சம் சும்மா இருங்களேன்.அவளே நொந்து போயிருக்கா"  என்ற அம்மா குழந்தையை அவளிடமிருந்து

வாங்கிக் கொண்டாள்"

"சரி! இனி என்னம்மா செய்யப் போற?"

"நான் பழையபடி வேலைக்கு போகலாம்னு இருக்கேன்பா.எப்படியும் குழந்தைய வளக்க என்னைக் காப்பாத்திக்க பொருளாதாரம் அவசியம்"

"சரிம்மா!உன்னிஷ்டம்" என்றார் வருத்தம் தோய்ந்த குரலில்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் குழந்தை எல்லாருடைய கண்ணையும் கருத்தையும் கவர்ந்து எல்லாருடைய உலகமுமாகி மனதிற்கு பிரியமாகி விட "ப்ரியா" என்று பெயர் சூட்டி அவளது குறும்புகளில் மகிழ்ந்தனர்.

சுமதி குழந்தையினாலும் தன் வேலைச் சுமையினாலும் கிட்டத்தட்ட

பழைய வாழ்வை மறந்தே போனாள்.விவாகரத்தான பின் ஒரு தடவை மட்டும் அவள் தோழி, விசு அந்த புவனாவையே மணந்ததாகாக் கூறிய பின் அதுவும் முற்றிலும்

மனதை விட்டு அகன்றது.

ஆயிற்று!குழந்தைக்கும் இரண்டு வயது பூர்த்தியாகி விட்டது.

போன வாரம்தான் தன் மழலையில், கேக் கத் பண்ணனும்,பலூன் கத்தனும்

என்றெல்லாம் ப்ரியா கொஞ்சிக் கூறியவற்றை நிறைவேற்றி இரண்டாவது

பிறந்த நாளும் கொண்டாடியாகி விட்டது.இப்பொழுது செல்ல தாத்தா

பாட்டியுடன் ஊருக்கு சென்றதில்  ஒரே வெறிச்சென்றிருக்கிறது.

இந்த சமயம் பார்த்து இவன் மீண்டும் எங்கிருந்து வந்து குதித்தான்?

குழப்பத்துடன் இருந்தவளிடம்  ப்யூன் வந்து, "காலைல

வந்தாரே, அவரு வந்திருக்காரும்மா.பாக்கணும்னு சொல்றாரு"

என்றான்

கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு இழுப்பு மேசையைப் பூட்டி விட்டு

எழுந்து சென்றாள்

அவளைக் கண்ட விசு புன்னகைத்து, " பக்கத்துல பார்க்ல போய்

பேசலாமா?" என்றதும் முறைப்புடன் தலையாட்டி  உடன் சென்றாள்

தொடரும்.......