ஒரு பயணத்தின் நம்பிக்கை

ரயில் கிளம்ப இன்னும் பதினைந்து நிமிடங்களே இருந்தது.ஜெயராமன் மணிக்கட்டைத் திருப்பி கடிகாரத்தைப் பார்த்தார்.சாமான்களை அடுக்கி வைத்தாகி விட்டது.எதற்கும் இன்னொரு தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி வைத்துக் கொள்ளலாமா என்று யோசித்தார்.

"திலகம்! தண்ணி போதுமா?இல்ல ஒரு பாட்டில் வேணா வாங்கிண்டு வரட்டுமா?"

"இதுவே போதுங்க.நம்ம ரெண்டு பேருக்குமே மிடில் பர்த் போட்டிருக்கே
லோயர் கிடைச்சா வசதியாருக்குமேன்னு பாத்தேன்"

"பாக்கலாம்.எதிர்ல இன்னும் யாரையும் காணோமே.வந்தா மாத்திக்கறாங்களான்னு கேட்டுப் பாக்கலாமே"

"சார்!கொஞ்சம் காலை நகத்திக்கறீங்களா?"  என்று கேட்டுக் கொண்டே இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஒரு பெண் உள்ளே நுழைந்து சாமான்களை அடுக்கினாள்.திலகம் கழிப்பறை பக்கம் சென்றிருக்க அந்த பெண்ணுக்கு தொந்தரவாக இருக்க வேண்டாமென நினைத்து வாசல் பக்கம் வந்து காற்று வாங்கினார். திரும்பவும் வந்த போது  ஒரு இளளைஞனுடன்அமர்ந்திருந்தாள்.

அவர்கள் வந்து அமர்ந்த சில நொடிகளில்  சார்மினார் தன் குரலெழுப்பி
தன் புறப்பாட்டைத் தெரியப் படுத்தி மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது.

சாமான்களை சரி செய்வது போன்ற எல்லா ஏற்பாடுகளையும் அந்த பெண்ணே
செய்ய அந்த இளைஞன் தனக்கும் அதற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாதது போல் ஒரு புத்தகத்தை பிரித்து வைத்துக் கொண்டான்.

அவள் அவனைப் பார்த்து தெலுங்கில் ஏதோ மாட்லாட அவன் தலையை வேண்டாமென்பது போல் இருபுறமும் அசைத்தான்.

அவள் , தூய்மைக்கும் தனக்கும் சற்றும்  சம்பந்தமில்லாத ரயிலின் கழைவறைப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தாள்.

"சார்!"  என்ற ஜெயராமனின் அழைப்பிற்கு அவன் நிமிர்ந்தான்.

"எங்களுக்கு ரெண்டு பேருக்குமே மிடில்தான் கிடைச்சிருக்கு.உங்களுக்கு லோயர்தான.கொஞ்சம் மாத்திக்க முடியுமா?என் மனைவி கொஞ்சம் உடம்பு முடியாதவ.ப்ளீஸ்.."

அவன் பதிலற்ற பார்வை ஒன்றைத் தந்து விட்டு புத்தகத்துள் தலையை
கவிழ்ந்து கொண்டான்.

"ஒருவேளை தமிழ் தெரியாதோ என்னவோங்க.தெலுங்கா இருக்கும்.அந்த பொண்ணு நம்ம கிட்ட தமிழ் பேசிச்சே தவிர அவர் கிட்ட தெலுங்கிலதான என்னமோ கேட்டுச்சு.நீங்க வேணா இங்க்லீஷ்ல கேட்டுப் பாருங்களேன்.படிச்சவர் மாதிரிதான் தெரியறாரு"

திலகத்தின் பேச்சு சரியாகப் பட அவர் மீண்டும் அவனிடம் இங்லீஷில் கேட்டார்.அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து தெளிவான தமிழ் உச்சரிப்பில்,  "என் வொய்ஃப் வரட்டும்.கேட்டுச் சொல்றேன்" என்றான்.

இதுக்கு எதுக்கு அவள் வந்த பிறகு சொல்ல வேண்டும்.ஒருவேளை சரியான
பெண்டாட்டி தாசனோ.அவள் சொல்லாமல் இவன் எதுவும் செய்ய மாட்டான் போல என ஜெயராமன் தன்னுள் நினைத்துக் கொண்டார்.

அவள் வந்த பிறகு அவன் அவளிடம் இவர்களை காட்டி சுந்தரத் தெலுங்கில்
சம்பாஷிக்க அவள் இவர்களைப் பார்த்து சற்று மெலிதான புன்னகையுடன்
"நீங்க ரெண்டு பேருமே லோயர் பர்த்ல படுத்துக்கோங்க சார்.நாங்க ரெண்டு பேரும் மிடில் பர்த்ல படுத்துக்கறோம்" என்றாள்.

"இல்லைம்மா.என் வொய்ஃப்க்கு மட்டும் லோயர் இருந்தா போதும்.நான் மிடில் பர்த்ல படுத்துப்பேன்மா.நீயும் ஏன் சிரமப்படணும் பாவம்.நீ லோயர்லயே படுத்துக்கலாம்மா"

"இல்லை சார்.அவர் மிடில் பர்த்ல படுத்துக்கறதா இருந்தா எனக்கும் மிடில்தான் வசதிப்படும்.நீங்க லோயர் யூஸ் பண்ணிக்கங்க.எனக்கு ஓக்கேதான்"

"சரிம்மா.ரொம்ப தேங்க்ஸ்மா"


சற்று நேரம் கழித்து ஜெயராமனும் திலகமும் இரவுச்சாப்பாடை முடித்துக் கொண்டனர்.எதிரில் அந்த இளைஞன் புத்தகத்துள் மூழ்கி இருக்க அவள் அவனுக்கு ஊட்டி விட ஆரம்பித்தாள்.அப்படி என்ன புத்தக மோகமோ? இதெல்லாம் வீட்டோடு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாதா? என்று நினைப்பை ஜெயராமனால் தடுக்க இயலவில்லை.

இரவு படுக்கும் முன் திலகம் மீண்டும் கழிப்பறை உபயோகிக்க சென்று விட பால் ... பால்... என்ற விறபனைக் குரல் கேட்டு ஜெயராமன் "இரண்டு பால்" என
அழைத்தார்.அவர் அழைப்பை காதில் வாங்காமல் சென்ற பால் விற்பனையாளர் பின்னால் சென்று இரண்டு பால் வாங்கி வந்தார்.

இருவரும் வந்த போது அந்த இளைஞன் மிடில் பர்த்தில் படுத்திருந்தான்.
பால் அருந்திய சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் திலகம் ஷுகர் மாத்திரை சாப்பிடுவதைப் பார்த்து அவன் "எதுக்கு மாத்திரை சாப்பிடறீங்க?" என்று கேட்டான்.

'எனக்கு ஷுகர் இருக்குப்பா அதான்.ஏன் கேக்கறீங்க தம்பி?"

"ஒண்ணுமில்ல.உடம்பை ஜாக்கிரதையா பாத்துக்கோங்க" என்றான் சம்பந்தமில்லாமல்.

தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்ற மூத்த தம்பதியர் கீழ் பர்த்தில் எதிரெதிரே படுத்தனர்.

விடியலில் விழித்து வழக்கமாகி விட்ட ஜெயராமனும் திலகமும் சீக்கிரம் எழுந்து தங்கள் வேலைகளை முடித்து காலைக் காப்பிக்காக எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருக்க ,  அந்த இளைஞன் விழித்த பிறகும் எழாமல் படுத்தே இருந்தான்.

சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் எழுந்து விட்ட அந்தப் பெண், "எழுந்துட்டீங்களா?என்னை எழுப்பக் கூடாதா?"  என்று கேட்ட வண்ணம் அவன்
அருகே சென்று அவன் இறங்க உதவினாள்.கஷ்டப் பட்டு கீழே இறங்கிய அவன் அவளது உதவியுடன் சாய்த்து  சாய்த்து கழிவறைப் பக்கம் நடந்தான்.

அதிர்ச்சியில் உறைந்த ஜெயராமன், திலகத்திடம் ஒரு சின்ன சிரிப்பை உதிர்த்து "குட்மார்னிங்" என்று கூறியபடியே அவனுடன் சென்றாள் அந்தப் பெண்.

திரும்பி வந்து அமர்ந்த அவர்களிடம் திலகம் மனசு தாங்காது பேச்சை ஆரம்பித்தாள்." ஏம்மா! இப்பிடி இருக்கு இவருக்குன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிருந்தீங்கன்னா நாங்க உங்களை கஷ்டப் படுத்திருக்க மாட்டோமேம்மா?"

"அப்படி அவர் மேலே அனுதாபம் காட்டறது அவருக்குப் பிடிக்காது.ஆனா மேலே ஏற என் உதவி வேணுங்கறதால என் கிட்ட கேட்டு சொல்றேன்னு சொன்னார்.நீங்க மனசு வருத்தப் பட வேண்டாம்மா"

"கடவுளே!அதனாலதான் நீங்க ராத்திரி ஊட்டி விட்டீங்களா?எப்படி இந்த மாதிரி ஆச்சு?கேக்கறது உங்களுக்கு வருத்தமாருந்தா சொல்ல வேண்டாம்மா"

"நாங்க வருத்தப் பட்ட காலமெல்லாம் முடிஞ்சு போச்சும்மா.இப்ப எவ்வளவோ தேவல" என்று அவன் ஆரம்பித்தான்.

"வேலைக்குப் போயிட்டு வரும்போது நடந்த ஒரு விபத்துல இவருக்கு வலது கை கால்ல உணர்வே இல்லாம போயிடிச்சி.இரண்டு வருஷமாப் படாத கஷ்டங்கள் இல்லை.இப்பத்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா முன்னேற்றமாகியிருக்கு.இப்ப கொஞ்சம் நடக்கறார்.ஆனா கை இன்னும் நல்லா உபயோகிக்க முடியலை.மெதுவாதான் சரியாகும்னு டாக்டர் சொல்லி இருக்கார்.அவர் இந்த அளவு ஆனதே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.சரியாகிடும்னு நம்பறோம்"

சிரிப்புடன் கலந்த நம்பிக்கை ஜெயராமனுக்கு பிரமிப்பைத் தந்தது.இதுதான் பெட்டர் ஹாஃப் என்பதா? இல்லை.இது பெஸ்ட் ஹாஃப் அல்லவா? இன்னும் கேட்டால் ஹாஃப் என்று சொல்வதைவிட முழுமை என்றே கூறலாம்.இந்த அளவு அவன் நடப்பதற்கு அந்தப் பெண் இந்த இரண்டு வருடங்களில் எத்தனை உழைத்திருக்க வேண்டும்?அவன் எந்த அளவு ஒத்துழைப்பு தந்திருக்க வேண்டும்?

துவண்டு விடாமல் துடிப்பாய் நிமிர வைத்த நம்பிக்கை அவர்கள் இருவர் கண்ணிலும் ஒளிர்ந்து தனக்குள்ளும் பாய்வது போல் உணர்ந்தனர் மூத்தவர்கள்.