Sunday, November 13, 2011

தாயகத் தவிப்பு

தாயகத் தவிப்பு


தாயக நினைவில்
தவிக்கும் நெஞ்சங்கள்

தவமாய் உழைத்து
தவற விட்ட நொடிகள் எதுவோ?

அன்னை கைசோறும்
அவளது ஆதரவுமோ?

அப்பாவின் அறிவுரையும்
அவரது கருத்துக்களுமோ?

மனையாளின் மகிழ்வும்
மனம் பெருகும் அரவணைப்புமோ?

உடன்பிறந்தோனின்
உடன்பிறந்த சீண்டல்களோ?

தங்கையவளின் தர்க்கமும்
தடையற்ற பாசமுமோ?

மழலையின் மொழிகளும்
மயக்கும் சிரிப்புமோ?

என்னென்ன விலைகள்
எல்லாம் நீ தந்தாய்?

இவையெல்லாம் இழந்து
இன்னொரு நாட்டில்
இயந்திர வாழ்விலே நீ !


டிஸ்கி:  இந்த கவிதை செப்டம்பர் 6 ஆம் தேதி  "வல்லமை" யில் வெளி வந்துள்ளது

23 comments:

வை.கோபாலகிருஷ்ணன் said...

வெளி நாட்டில் வாழும் இந்தியர்களின், இது போன்ற பாச இழப்புக்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல.
அவற்றை அழகாகவே சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.

K.s.s.Rajh said...

அருமையான வரிகள்

சாகம்பரி said...

உண்மைதான். அதேபோல இந்த பக்கமும் நிறைய இழப்புகள் உள்ளன. நல்ல கவிதை,ராஜி.

middleclassmadhavi said...

Aaha! Nalla kavithai

அ. முஹம்மது நிஜாமுத்தீன் said...

கவிதை படித்து மனம் வலித்தது.

SURYAJEEVA said...

பணம் மட்டுமே பொருள் அல்ல, என்று வேகமாய் சுழலும் உலகுக்கு தெரியும் நாள், சமூக அவலங்கள் களைந்து இருக்கும்..

rajamelaiyur said...

Super kavithai

rajamelaiyur said...

Super kavithai

வெங்கட் நாகராஜ் said...

நல்ல கவிதை. வல்லமையில் வெளிவந்தமைக்கு வாழ்த்துகள்....

Yaathoramani.blogspot.com said...

கண்களை விற்று ஓவியம் பெறும் அவலத்தை
மிக அழகாகச் சொல்லிப் போகும் அருமையான பதிவு
வாழ்த்துக்கள்
த.ம 6

MANO நாஞ்சில் மனோ said...

மனம் ரணமாய் வலிக்கும் கவிதை, கண்ணீர் கண்ணை மறைக்கிறது...!!!

ஆச்சி ஸ்ரீதர் said...

உண்மைதான்.

குறையொன்றுமில்லை. said...

என்னென்ன விலைகள்
எல்லாம் நீ தந்தாய்?

இவையெல்லாம் இழந்து
இன்னொரு நாட்டில்
இயந்திர வாழ்விலே நீ !

உண்மைதானே.

ரிஷபன் said...

உடன்பிறந்தோனின்
உடன்பிறந்த சீண்டல்களோ?

இந்த வரியை வெகுவாய் ரசித்தேன்..

சென்னை பித்தன் said...

த.ம.8
யதார்த்தம்.

Unknown said...

ஹ்ம் எங்க கதையைத்தான் சொல்லி இருக்கீங்க. நல்லவேளை இன்னும் கல்யாணம் ஆகல அதனால இந்த கவிதைல பாதி வலிகள்தான் எனக்கு.


கவிதை அருமை வாழ்த்துக்கள்:)

ராமலக்ஷ்மி said...

நல்ல கவிதை.

துரைடேனியல் said...

Thesathai pirivathum
Thayaai pirivathum onruthan.

Niraiya ezhuthungal.

TM 9.

அப்பாதுரை said...

என்னங்க இது.. இப்படி ஏதாவது கிளப்பி விடறீங்க?

raji said...

@வை கோபாலகிருஷ்ணன் சார்

கருத்திற்கு நன்றி

@K.s.s.Rajh

நன்றி

@சாகம்பரி மேடம்

தாங்கள் கூறுவது உண்மையே.எனினும் இந்த பக்கம் வலியின் போது பகிர்ந்து கொள்ள மற்ற பிற உறவுகளாவது இருக்கும் .அந்த பக்கம் யாருமற்ற தனிமையே

@மாதவி

நன்றி

@NIZAMUDEEN

வலிக்கும் உண்மைதான்

@suryajeeva

கருத்துக்கு நன்றி

@'என் ராஜபாட்டை'-ராஜா

நன்றி

@வெங்கட் நாகராஜ்

நன்றி

@ரமணி சார்

நன்றி

@Mano நாஞ்சில் மனோ

உண்மை அவ்வாறு உள்ளது

@thirumathi bs sridhar

வந்துட்டிங்களா?கருத்துக்கு நன்றி

@லக்ஷ்மிமா

ஆமாம் அம்மா

@ரிஷபன்

நன்றி

@சென்னை பித்தன்

நன்றி

@மழை

நன்றி

@ராமலக்ஷ்மி

நன்றி

@துரைடேனியல்

நன்றி

பாலா said...

எதிர்காலத்துக்காக நிகழ்கால சந்தோசங்களை இழந்த மனதின் வேதனை தெரிகிறது.

அம்பாளடியாள் said...

நெஞ்சை நெகிழவைத்த கவிதைப் பகிர்வுக்கு மிக்க
நன்றி சகோதரி .வாழ்த்துக்கள் .முடிந்தால் வாருங்கள்
என் தளத்திற்கும் .

கீதமஞ்சரி said...

சூழ்நிலை ஒருவனைத் துரத்தும்போது என்னதான் செய்யமுடியும்? உறவுகளின் மானத்தைக் காக்கவும் மனத்தை ஆசுவாசப்படுத்தவும் சில சமயங்களில் இந்தத் தனிமைத் தவம் தேவைப்படுகிறதே. நல்ல கவிதை.

Post a Comment