உயிர்ச்சங்கிலி

கோமதி தோட்டக் கதவைத் திறந்து துளசிச் செடிக்கு தண்ணீர் விடச்
சென்ற போது பக்கத்து காலி மனையில் ஐந்தாறு பேர் நீள அகலத்தை அளந்து
கொண்டிருந்தனர்.

துண்டை உலர்த்த வந்த கணவரிடம்,  “ கட்டட வேலை ஆரம்பிக்க போறாங்களா?” என்றாள்

“ஆமாம்.ஆறு ஃப்ளாட் வருதாம். நானும்தான் சொல்றேன், நமக்கெதுக்கு இத்தனை பெரிய வீடு? வித்துட்டு ஃப்ளாட் ஆக்கிடலாம்னு. நீ கேட்டாதான?”
என்றார் சாரதி.

“ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா? உஙகிட்ட வந்து கேட்டேனே, என்னைச் சொல்லணும்”
என்ற படி உள்ளே சென்றாள்.

மறு நாள் மிளகாய் காயவைக்க மொட்டை மாடிக்குச் சென்ற போது பக்கத்து மனையில் கட்டட வேலைக்கு வந்திறங்கி இருந்த ஆட்கள் அவர்கள் தேவைக்கு குடிசை தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.கீழே இறங்கி வருகையில் ஒரு பெண்ணின் இடுப்பில் இருந்த குழந்தை வாயில் விரல் போட்டுக் கொண்டு இவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.
குண்டுக் கன்னமும் கரு விழிகளும் சுருள் கேசமுமாய் துறுதுறு பார்வையுடன்
இருந்த குழந்தையை தூக்கிக் கொஞ்ச வேண்டும் போல் இருந்தது.மிகவும்
பரிச்சயமான முகம் போல வெகு நாள் பழகியது போல் இருந்தது.

லேசாக சிரித்ததும் அவசரமாய் முகம் திருப்பிக் கொண்டது.கோமதிக்கு
மனசு காற்று இறங்கிய பலூன் போல் ஆனது.உள்ளே சென்றதும், “என்ன?
மூஞ்சி டல்லடிக்குது? மாடிக்குதான போயிட்டு வந்த?அதுக்குள்ள என்ன? “
என்றபடி சாரதி எதிர்ப்பட்டார்.

“என்னமோ மனசு சரியில்லை” என்றபடி செல்பவளை கவலையாய்
பார்த்தார்.

இப்படித்தான் அடிக்கடி ஆகி விடுகிறாள் இந்த இரண்டு வருடமாய்.
என்ன செய்ய என்று நினைத்த படி பெருமூச்சு விட்டார்.

அவர்களது ஒரே சந்ததியான தாமு விபத்தில் மறைந்ததிலிருந்து கோமதி
அடிக்கடி இப்படி ஆகி விடுவது உண்டு.அவளை இன்னும் மோசமாக்கி விடுமோ என்று தாமுவின் நினைவாக இருந்த எல்லாவற்றையுமே அகற்றி விட்டார் அவனது ஃபோட்டோ உட்பட.

ஆனால் அவன் இருந்த போது அவனது விருப்பத்துகெதிராக கொடி பிடித்தவளும் இவள்தான்.ஆந்திராவிற்கு வேலையின் காரணமாக மாற்றலாகி சென்றவனை பிரிய முடியாமல் அழுதவள், அங்கு அவன் ஒரு பெண்ணை
விரும்புகிறான் என்றும் அவள் வசதியற்றவள் என்றும் தெரிந்ததும் ருத்ர
தாண்டவம் ஆடாத குறைதான்.அவன் ஒவ்வொரு முறை வரும்போதும்
எப்படியும் அம்மாவை சமாதானம் செய்து விடலாம் என்ற எண்ணத்துடன் வந்து ஏமாற்றத்துடன்தான் திரும்புவான்.

இப்படியே ஆறுமாத காலம் ஓடியது.ஒரு முறை அவன் வருவதற்கு பதிலாக
சடலமாக கொண்டு வரப் பட்டான்.வேலைக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டு உயிரிழந்தவனை உடன் வேலை செய்தவர்கள்
உதவியுடன் சாரதியும் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு கொண்டு வந்தார்.அந்த இழப்பிற்குப் பின் அவ்வப்பொழுது கோமதி இப்பிடித்தான்.

“குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணி தரீங்களா?குழந்தைக்கு வேணும்” என்ற குரல் கேட்டு வாசல் பக்கம் பார்த்தார்.

இருபது வயதொத்த ஒல்லியான பெண் ஒருத்தி பாட்டிலோடு நின்றிருந்தாள். தோற்றத்தில் வறுமை குடி கொண்டிருந்தது.பக்கத்து கட்டட வேலையாட்களில் பார்த்த நினைவு. தண்ணீர் கொடுத்து அனுப்பினார்.

நாலு நாட்களுக்குப் பிறகு வெளியில் சென்று விட்டு வந்த போது, வாசலில் ஒரு குழந்தை சிறு சிறு கற்களைப் பரப்பி விளையாடியபடி இன்னொரு கையில் லாலி பாப் சுவையில் மூழ்கியிருந்தது.மனம் நெகிழ்ந்து அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார்.குழந்தை மிரள மிரள விழித்து அழத் தயாராக உதட்டைப் பிதுக்கியிருந்தது.குழந்தையைப் பார்த்ததும் கோமதி, “பக்கத்து கட்டட வேலைக்காரங்க குழந்தையாச்சே இது. நீங்க கொண்டு வந்திருக்கீங்க?”
என்றாள்

“வாசல்ல உக்காந்திருந்தது.சும்மாதான் தூக்கிட்டு வந்தேன்” என்று முடிப்பதற்குள் குழந்தை அழ ஆரம்பிக்கவும் அதன் அம்மா தேடிக் கொண்டு வரவும் சரியாக இருந்தது.

“குழந்தையைப் பாத்துக்க யாரும் இல்லையாம்மா?இதை வச்சுக்கிட்டு எப்பிடி வேலை பாப்ப?”

“இல்லங்க.அப்பாரு மட்டும்தான் எனக்குன்னு சொல்லிக்க இருந்தாரு.அவரும்
மார்வலி வந்து போன வருசம் தவறிட்டாரு.அவர் பாத்துட்டிருந்த கட்டட
வேலை மேஸ்திரிதான் மெட்ராஸ் கூட்டிட்டு வந்து இங்க சேத்து விட்டாரு”

“புருஷன் இல்லையாம்மா?”

சட்டென்று கண்கள் குளமாக அந்தப் பெண் தன் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.

“ஐயோ!அழாதம்மா!தெரியாம கேட்டோம்.மன்னிச்சுடு”

“இல்லைங்க. நீங்க கேக்காட்டியும் இந்தக் குழந்தை எனக்கு அவரை ஞாபகப் படுத்திக்கிட்டுதான் இருக்கும். என்னை அவர் உயிருக்கு உயிரா விரும்பினாரு..அவங்க நல்ல வசதியானவங்க.பெரிய வேலைல இருந்தாரு.பெத்தவங்க சம்மதத்தோட கட்டிக்கணும்னு பாத்தாரு.ஆனா அதுக்குள்ள விபத்துல போயிட்டாரு.ஆனா அதுக்கு முன்னாடி சந்தர்ப்ப வசமா நான் கர்ப்பமாயிட்டேன்.என்னைப் பத்தின கவலைல எங்கப்பாரும் போய் சேந்துட்டாரு.அந்த ஊர்லயே இந்த நெனப்போட இருக்க முடில.அதான் இங்க
வந்து சேர்ந்தேன்” என்று விசும்பியவளை அதிர்ச்சியாக பார்த்தனர் இருவரும்.

“எந்த ஊரும்மா உனக்கு?” சுதாரித்த சாரதி கேட்டார்.

“ நெல்லூருங்க” விசும்பலடங்காமல் சொல்ல திகைத்துப் போனார்.

“ குழந்தையோட அப்பா பேரு? ”

நடுங்கும் குரலின் வித்தியாசம் உணர்ந்தும் அர்த்தம் புரியாதவளாய்
“தாமோதரன்” என்று சொல்ல, நிற்க இயலாது தடுமாறிய கோமதியைத்
தாங்கிப் பிடித்தவாறு சாரதி குழந்தையைப் பார்த்தார். அது, தான் வந்து சேர்ந்த இடம் புரியாமல் அங்கிருந்த தாம்புக் கயிற்றை இடுப்பில் சுற்றி விளையாடிக் கொண்டு தாமோதரனாகவே இருந்தது