ரசம்

 
"ஏய்!  மெதுவாப்பா, பாத்து பாத்து.மெல்ல தூக்கிகிட்டு போங்க.ஏதாச்சும்
டேமேஜ் ஆகிடப் போகுது. ரொம்ப காஸ்ட்லி சிலை.முத தடவை லண்டன் போனப்ப வாங்கினது" 
 
சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த கோதண்டம் ரவியின் குரலில் கலைந்து நிமிர்ந்தார்.
 
நீல நிற சட்டைக்கு  கருநீல பேன்ட் அணிந்து சட்டையில் பாக்கெட்
ஓரத்தில் ஃபாஸ்ட் பேக்கர்ஸ் அன்ட் மூவர்ஸ் என்ற எழுத்துக்களோடு குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தனர் ஆட்கள்.ரவி ஏகத்துக்கும் விரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.
 
"அதை இரண்டு பேரா தூக்கறீங்க?.போதாது.நாலு ஆட்களா தூக்குங்க.
வெயிட் தாங்காம விட்டுட்டா என்னாறது? அது ஜெர்மன்ல வாங்கினது.
நல்ல கலை நயத்தோட செஞ்ச டைனிங்  டேபிள்.ஜாக்கிரதை"
 
கோதண்டம் பெருமூச்சோடு தன் அறைக்கு சென்று அந்த கண்ணாடியை
மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தார்.கனகத்தின் நினைவுகள் அலை மோதின.
கனகத்தின் தாத்தா தன் பெண்ணுக்கு அளித்த கல்யாண சீர்தான் இந்தக்
கண்ணாடி.அதன் பின் கனகத்தின் தாய் அவளுக்கு இதை சீதனமாக
தந்து விட என்பது ஆண்டுகளைத் தாண்டி ரசமிழக்காது புதுப் பொலிவுடன் விளங்குகிற கண்ணாடி.இதில்தான்... இதில்தான் கனகம் முகம் பார்த்து
வட்ட வடிவமாய் அளந்தெடுத்தாற் போல பளிச்சென சிவந்த குங்குமம் இட்டுக் கொள்வாள்.அவள் உதடு சிவப்பா குங்குமம் சிவப்பா என கண்ணாடிக்கு குழப்பமே ஏற்பட்டிருக்கும்.
 
கனகத்தின் ஞாபகார்த்தமாய் அவள் காலத்திற்குப் பின்னும் கோதண்டம்
இதை வைத்திருக்கிறார்.இன்னமும் இதில்தான் முகம் பார்ப்பார்.இத்தனை வருடங்களில் இந்தக் கண்ணாடி எத்தனை முகங்களைப் பார்த்து விட்டது.ஆனாலும் ரசமிழக்காது பொலிவாய் உள்ளது.ஆச்சரியத்துடனும்
வருத்தத்துடனும் கண்ணாடியைக் கையில் எடுத்தார்.அது கலங்கிய கண்களுடன் நின்ற கோதண்டத்தை பிரதிபலித்தது.
 
"ஹாய்! கிராண்ட்பா! ஹவ் ஆர் யூ?"
 
"ஓ! துளசியா? வா வா! எப்ப வந்த அமெரிக்காலேருந்து?"
 
"ஜஸ்ட் நௌ கிராண்ட்பா! வந்ததுமே உங்களை பாக்காத்தான் ஓடி வந்தேன்.அதுக்குள்ளே வீடு காலி பண்ற வேலையெல்லாம் ஆரம்பிச்சாச்சா? வெரிகுட்.அப்பாடி!இனி நாம எல்லோரும் ஒரே வீட்ல சந்தோஷமா இருக்கப் போறோம்.இத்தனை நாள் நீங்க இங்கயும் நாங்க அமெரிக்காலயும்னு ஒரே போர்.நல்லவேளை,இனி இன்டியாலையே செட்டில் ஆயிடலாம்னு அப்பா முடிவு பண்ணிட்டார்.இல்லேன்னா உங்க கூட இருக்க சான்ஸ் கிடைச்சிருக்காது.ஆமா! அதென்ன கையில?"
 
"இதுவா? இது உங்க பாட்டியோட கண்ணாடிம்மா"
 
"ஓ! அதான் உங்க கண்ணெல்லாம் கலங்கிருக்கா? கிராண்ட்பா! ப்ளீஸ்
ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க.அதை இப்படி கொடுங்க"
 
"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லடா.இந்தா பிடி"
 
"ஹௌ நைஸ்.கிராண்ட்பா! ப்ளீஸ் இதை நான் வச்சுக்கட்டுமா?"
 
"இங்க என்ன பண்ற துளசி? அதென்ன கையில?" கேட்டுக் கொண்டே வந்தான் ரவி.
 
"டாட்! இங்க பாருங்க கிராண்ட்மாவோட கண்ணாடி.சூப்பரா இருக்கு இல்ல?"
 
"இதை  நேத்தே டிஸ்போஸ் பண்ணுங்க,பழசு  எதுவும் கொண்டு
வர வேண்டாம்.புது வீட்டுக்கு தகுந்தாப்பல வேற வச்சுக்கலாம்னு நான்
சொன்னேனே.நீங்க இன்னுமா தூக்கிப் போடாம வச்சுருக்கீங்க?'  என்று
கோபமாகக் கத்தினான் ரவி.
 
கோதண்டத்தின் சுருங்கிப் போன முகம் பார்த்த துளசி நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டாள்.
 
"டாட்! இதை கிராண்ட்பா வச்சுக்கறதால உங்களுக்கு என்ன கஷ்டம்?.
இன்ஃபாக்ட் இதை எனக்கு கொடுக்க முடியுமான்னு நானே கிராண்ட்பா கிட்ட கேட்டுக்கிட்டிருந்தேன்.அதுக்குள்ளே நீங்க வந்துட்டீங்க"
 
"என்ன உளர்ற? உனக்கில்லாத புது வகை கண்ணாடியா?இது எதுக்கு
உனக்கு? வீட்டை நல்லா மாடர்னா கட்டிட்டு அதுல இப்பிடி பழசைப்
போட்டு அடைப்பானேன்?"
 
"உங்களுக்குத்தான் டாட் அப்படி தோணுது.எனக்கு அப்படி தோணலை.
இதுல கிரான்ட்பாக்கு ஏதாவது செண்டிமெண்ட்ஸ் இருக்கலாம்.
உங்களுக்கு அம்மா பிரசன்ட் பண்ணின வாட்சைத்தான இன்னமும்   உப்யோகிக்கறிங்க? வேற எத்தனையோ புது மாடல் வந்தாச்சே?"
 
"அது...... "
 
"விடு துளசிம்மா!உங்க பாட்டியே போய் சேர்ந்தாச்சு.இப்ப என்ன?"
விரக்தியாய் குரல் கம்ம சொன்னார் கோதண்டம்.
 
"வருத்தமில்லாம இதை உங்களால சொல்ல முடியுமா கிராண்ட்பா?
டாட்!ப்ளீஸ்! கிராண்ட்பாவோட ஃபீலிங்சை புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணுங்க.
உங்க பொருட்கள்ல வெளிநாட்டுல வாங்கின பெருமை இருக்கலாம்.பட்
அதுல ஒரு சந்தோஷ உணர்விருக்காது.இது அப்படி இல்லை.நம்ம பரம்பரை மூலத்தை நமக்கு உணர்த்தற  சந்தோஷம் இதுல உண்டு.
இதுல என்னிக்குமே கிராண்ட்மாவோட ஒரு டச் இருந்துகிட்டே இருக்கும்.அது உங்க பொருட்கள்ல கிடைக்காது டாட்"
 
ஆணித்தரமாய் உணர்த்தும் பதினாறு வயதுப் பெண்ணை ரவி
ஆச்சரியமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
கோதண்டமோ,  ரசமிழக்காத  மனித  முகங்களும்  மனிதம்  இழக்காத  மனங்களும்  இன்னும் இருக்கிற ஆச்சரியத்தில் பேத்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
 
"என்ன டாட்!ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க?"
 
"ஓகே டா! உன் விருப்பப்படியும்  அப்பா விருப்பப்படியும் இதை கொண்டு போகலாம்.இப்ப சந்தோஷம்தான உங்க ரெண்டு பேருக்கும்?"
 
"என்ன கிராண்ட்பா!இப்ப உங்களுக்கு சந்தோஷம்தான?"
 
"ரொம்ப சந்தோஷம்டா,ஆனா இப்படி கிரான்ட்பான்னு கூப்பிடாம தாத்தான்னு 
அழகா தமிழ்ல கூப்பிட்டா இன்னும் சந்தோஷமா இருக்கும் எனக்கு" 
 
சரி  தாத்தா! இனிமே உங்களை தாத்தான்னே கூப்பிடறேன்,ஓக்கேவா
தாத்தா? இப்ப உங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்தான தாத்தா?"
 
"டபுள் சந்தோஷமாக்கும்"
 
அடிக்கொரு தாத்தா போடும் பேத்தியை உரத்த சிரிப்புடன் கோதண்டம்
பார்க்க, பேத்தியையும் சிரிப்பு தொற்றிக் கொள்ள அவர்களின் சிரிப்பை
கோதண்டத்தின் மடியிலிருந்த கண்ணாடி பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது.