துணை

முன் கதைக்கு பகுதி 1  படிக்கவும்


பகுதி 2

"போகப் போக எல்லாம் சரியாயிடும்னு பாத்தா நீ இப்பிடி இன்னும் பிடிவாதம் பிடிக்கறது  நல்லதுக்கில்லைடா"

'ணங்" கென்று காபி தம்ளரை வைத்து விட்டு திரும்பிய சுந்தரா அங்கு

சுமதியைப் பார்த்ததும் ஏற்பட்ட திகைப்பை மறைத்து, "என்ன சுமதி!

காய் வாங்கிண்டு வந்துட்டயா? வா! வந்து நறுக்கி வை" என்றாள் எதுவுமே

நடக்காதது போல.

விசுவோ இவளைக் கண்டதும் விருக்கென்று உள்ளே சென்றான்.

அதிர்ச்சி நீங்காதவளாக மெதுவாக சென்று காய்கறிக் கூடையை

உள்ளே வைத்தவள் சுந்தராவை பார்த்து,  "என்ன அத்தை!இதெல்லாம்?"

என்றாள் கலங்கிய கண்களுடன்.

"எதெல்லாம்?" அசராமல் கேட்டாள் சுந்தரா

இப்போ நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசிண்டு இருந்தீங்களே நான் வரும்போது?"

"அதுக்கென்ன இப்ப?"

"அவருக்கு இஷ்டமில்லாமலா என்னை பண்ணி வச்சீங்க?"

"என்ன பெருசா இஷ்டம்?கல்யாணம்  பண்ணிவச்சா புருஷனை  மயக்கி  கைக்குள்ள    போட்டுக்க  உனக்கு துப்பில்லைன்னு சொல்லு.இப்பிடி  எல்லாம்  நடக்கும்னு  நான் கண்டேனா? சாமர்த்தியம்
இல்லாதவ   எல்லாம் கேள்வி கேக்க  என்ன  யோக்யதை  இருக்கு?"

"நான் என்ன செய்ய முடியும் அத்தை?அவர் என் கிட்ட முகம் கொடுத்து கூட பேச விரும்பல" பொங்கிய அழுகையை அடக்கியபடி கூறினாள் சுமதி.

"எல்லாம் என் தலையெழுத்து.ஒண்ணுத்துக்கும் உபயோகப் படாதவளை

கட்டிண்டு மாரடிக்கணும்னு. இத பாரு, இப்பிடி கண்ணைக் கசக்கிண்டு நிக்கறதுக்கு பதிலா அவன் மனசை எப்பிடி மாத்தலாம்னு உருப்படியா

யோசனை பண்ணி நடந்துக்கோ சொல்லிட்டேன்"

அன்றிலிருந்து வாழ்க்கை நரகமாக  பட்டது.காலையில் எழுப்பும்போதே

சனியனே! என்று எரிந்து விழுவான்.அவள் கையால்  உண்ண மறுத்தான்.

மொத்தத்தில் இந்த இரண்டு வருட கால வாழ்வில் சம்பளமில்லாத  

வேலைக்காரி போல் நடமாடிக்  கொண்டிருந்தாள்.

"கிர்ரென்று தலைமாட்டில் கதறிய அலாரத்தை தலையில் தட்டி

சமாதானம் செய்து எங்கே அந்த சத்தத்தில் விசு எழுந்து                                   கத்துவானோ என்ற பயத்தில் கட்டிலை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

நல்லவேளை,எழுந்து கொள்ளவில்லை என்று எண்ணியவாறு மணியைப் பார்த்தாள்.

ஐந்தைக் காமித்தது கடிகாரம்.

சத்தம் செய்யாமல் மெதுவாக வாசல் தெளிக்க வந்து கதவைத் திறந்தாள்.

சில்லென்று மார்கழி காற்று முகத்தில் பட இந்த இதமாவது வாழ்க்கையில்

அனுபவிக்க முடிகிறதே என்று நினைத்தவாறே தண்ணீரைத் தெளித்து கோலமிடும் சமயம் சிறு முனகல் சப்தம் கேட்க திரும்பிப் பார்த்தாள்.

திண்ணையில் ஏதோ அசைவு தெரிந்தது.அருகில்  சென்று உற்றுப்

பார்த்தவள் ஒருகணம் அதிர்ந்தாள்.மறுகணமே அள்ளி கையில் எடுத்துக்

கொண்டு உள்ளே ஓடோடி வந்தவளை சுந்தரா முறைத்துக்

கொண்டு நிற்க,"அத்தை! இங்கே பாத்தீங்களா? "என்றாள் உற்சாகமாய்.

"என்ன பாத்தீங்களா? கையில என்ன?" என்று சுந்தரா கேட்க சுமதியின் கையில், தன்னைச் சுற்றியிருந்த வெள்ளைத் துணியை உதைத்து
'ங்கா' என்ற குரலோடு நெளிந்தது பச்சிளம் குழந்தை ஒன்று.

தொடரும்......