துணை

 பகுதி 1

அப்போதுதான் முடித்திருந்த அந்த ப்ராஜக்டை சரி  பார்த்துக்

கொண்டிருந்த சுமதியை யாரோ பார்க்க வந்திருப்பதாக ப்யூன்

வந்து கூற ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தாள்.அலுவலகம் தேடி தன்னை

பார்க்க வரும் அளவிற்கு யாராக இருக்கும் என யோசித்தாள்.

அம்மாவும் அப்பாவும் சொந்த ஊரில் ஒரு கல்யாணத்துக்கு

போயிருக்கிறார்கள்.பின் யாராக இருக்க முடியும் என்ற யோசனையுடனே

வரவேற்பு அறைக்கு வந்தவள் அங்கு அமர்ந்திருந்த அவனைக் கண்டதும்

திகைத்தாள்.இவனா? இவன் எப்படி இங்கு? எதற்கு?

இவளைக் கண்டதும் ஒருவித ஆர்வமாய் எழுந்த அவன்,  "எப்படி

இருக்க சுமி?" என்றான்.

"என்னை சுமின்னு கூப்பிடற அளவுக்கு நமக்குள்ள இப்ப எந்த

உறவுமில்லை.இங்க எதுக்கு வந்தீங்க?வந்த விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிட்டு கிளம்பலாம்" 

"இல்லை அப்படி ஒரு வரில ஒரு வார்த்தைல எல்லாம் சொல்லிட்டு

போற  விஷயமில்லைமா,கொஞ்சம் பேசணும் ப்ளீஸ்"

நமக்குள்ள பேசற அளவு எந்த விஷயமும் இருக்கறதா எனக்கு படலை.

அனாவசியமா நேரத்த வீணாக்காம  என்ன சொல்லணுமோ அதை சொல்லிட்டு போங்க.எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு" என்றாள்

கடுப்புடன்.

"ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோ.இங்க வச்சு எதையும் பேச முடியாது.கொஞ்சம் வெளில வந்தியானா விவரமா பேசலாம்"

"நினச்ச நேரத்துக்கு உங்களோட வர இதென்ன நீங்க நடத்தற

ஆபீசா? இப்பல்லாம் வர முடியாது.வேணும்னா சாயங்காலம் ஆபீஸ்

முடிஞ்சதும் வந்து பாருங்க.அப்ப என்ன சொல்லணுமோ சொல்லிட்டு போங்க என்று கூறி விட்டு மடமடவென உள்ளே சென்றாள்.

உள்ளே வந்து அமர்ந்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தாளே   தவிர மனம் அதில் செல்லவில்லை.மீண்டும் மீண்டும் பழைய விஷயங்களையே சுற்றி

சுற்றி ஓடியது.

எதற்காக வந்திருப்பான்?இனி என்ன இருக்கிறது இருவருக்கும்?

எல்லாம் முடிந்தே இரண்டு வருடங்களான பிறகு?

எவ்வளவு முயன்றும் தடுக்க இயலாது மனம் பின்னோக்கியே ஓடியது.

ஐந்து  வருடங்களுக்கு முன் சுமதிக்கும் விசுவிற்கும் திருமணம்

நடந்த போது அவளும் மற்ற பெண்களைப் போலவே  பல கனவுகளுடனும் எதிர்பார்ப்புகளோடும்தான் அந்த பந்தத்தில் காலடி எடுத்து வைத்தாள்.

ஆனால் இந்த திருமணத்தில் விசுவிற்கு எந்த உடன்பாடும் இல்லையோ என்ற சந்தேகம் முதல் நாளே தோன்றும் அளவிற்கு விசுவின் நடவடிக்கைகள் இருந்தன.அவளிடம் அவன் சுமுகமாகவே நடந்து கொள்ளவில்லை.ஒரு புதுமண தம்பதிக்குள் இருக்கக் கூடிய குதூஹலம்

அவர்கள் வாழ்வில் இடம் பெறவே இல்லை.

விசுவைப் பொறுத்த வரையில் அவன் பாட்டுக்கு வருவான் போவான்.

சாப்பிடுவான்.தூங்குவான்.இவளிடம் முகம் கொடுத்து பேசுவது குறைவுதான்.அதுவும் ஏதாவது வேலை வாங்குவதற்குத்தான் அந்த

குறைவான பேச்சும் நடக்கும்.மாமியாரோ இதையெல்லாம் கண்டும் காணாமலும் இருந்து விடுவாள்.

காரணம் புரியாமல் தவித்த சுமதிக்கு காரணத்தை தெரிந்து கொள்ளும் சந்தர்ப்பமும் வாய்த்தது.ஒருநாள் காய் வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்தவளுக்கு தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையே நடந்த பேச்சு வார்த்தை காதில் விழுந்தது.

"எத்தனை நாள்தான்டா இப்பிடி பிடிவாதம் பிடிப்ப? "

"நானா உன்னை கல்யாணம் பண்ணி வைன்னு கெஞ்சினேன்.

நான்தான் முன்னாடியே தெளிவாத்தான  சொன்னேன்.பண்ணிக்கிட்டா

அத்தை  பொண்ணு புவனாவைத்தான் பண்ணிப்பேன்னு.நீதான் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு இவளை என் தலையில கட்டின"

சுமதி  தன் காலடியில் பூமி நழுவி தன்னை உள்ளிழுக்கும்

உணர்வில் உறைந்தாள்

                                                                                                                           தொடரும்....