இரண்டு காலும் நாலு காலும்

சுய தம்பட்டம் அடிச்சு ரொம்ப நாள்  ஆயிட்டாப்புல ஒரு பீலிங்.அதான் சரி 

நம்ம புராணத்துல ஏதாவது ஒண்ணை எடுத்து விடுவோம்னு இந்த பதிவு.

சின்ன வயசுல எல்லாம் ரொம்ப நாள் வரை எனக்கு தன்னம்பிக்கை அப்டிங்கற

ஒரு சமாசாரமே வாழ்க்கைல கிடையாது (இப்ப மட்டும் ரொம்ப இருந்து  கிழிக்கறாப்லாதான் அப்டின்னு எதுக்கு முணுமுணுக்கறீங்க.நல்லா சத்தமாவே 

சொல்லலாம் :)  )

ப்ளஸ் டூ ல நல்ல மார்க் எடுத்து காலேஜ்ல ப்ரீ சீட் கிடைச்சதால (இந்த

மூஞ்சிக்கெல்லாம் காலேஜ்ல ப்ரீ சீட்டான்னு கேக்கறீங்களா) அப்பா எனக்கு

ஆசையா ஒரு சைக்கிள் வாங்கித் தந்தார்.முதல்ல எனக்கு சைக்கிள் ஓட்ட 

பயமாத்தான் இருந்தது.அப்பறம் அப்படி இப்படின்னு எப்படியோ கத்துக்கிட்டு 

சைக்கிள்ல போக ஆரம்பிச்சேன்.அப்படி போகும்போது ஒரு துரதிர்ஷ்டமான 

வேளையிலே ஒரு வயசான அம்மா சடக்குன்னு குறுக்க வர அவங்க மேலே 

இடிச்சுடப் போறதேன்னு நான் சைக்கிளைத் திருப்ப இதை எதிர்பார்க்காத பக்கத்துல வந்த ஒரு பஜாஜ் சடக் வண்டி,  சடக்குன்னு என் மேல இடிக்க அவ்வளவுதான் .........

வேகமா இடிச்சுட்டதால நான் தள்ளிப் போயி விழுந்துட்டேன்.இடது கை 

பிராக்சர் வித் டிஸ்லோகேஷன் ஆயிடுத்து.வண்டி என்னை இடிச்சதை விட பலமா அப்பா இடிஞ்சு போயிட்டார்.

நேரே என்னை ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ணி பார்மாலிட்டிஸ்லாம் முடிஞ்சதும் என்னை டெஸ்ட் பண்ணின டாக்டர் இனி எனக்கு கை 

வர வாய்ப்பே இல்லைன்னு தீர்மானமா சொல்லிட்டார்.சிலோன் ரேடியோல 

சொல்ற லிஸ்ட் மாதிரி அப்பா அம்மா அண்ணன் அண்ணி அக்கா அப்படின்னு 

அத்தனை பெரும் (அப்பாடி!இத்தனை அகாரம் போட்டு சொன்னது மூச்சு வாங்குது!!) ஆடிப் போயிட்டாங்க.

எனக்கோ ஒரு பக்கம் வலி உயிர் போகுது.ஒரு வழியா அலோபதி வேண்டாம்னு முடிவு பண்ணி எங்க ஊர் பக்கத்துல இதுக்கெல்லாம் வைத்தியம் பாக்கற எங்களோட ஆஸ்தான வைத்தியரை பார்க்க முடிவு

செஞ்சு ஊருக்குப் போனோம்.அவர் என்னை உக்கார வச்சு கையை இப்பிடி ஒரு

திருப்பு, அப்படி ஒரு திருப்பு. (அப்ப நான் போட்ட சத்தத்துல என்னைப் பிடிச்சுண்டிருந்த இரண்டு அத்திம்பேரும் எந்திரிச்சு ஓடாத குறைதான்)

உடனே கை கொஞ்சம் ஷேப்பா இருக்கற ஒரு பொசிஷனுக்கு வந்தது.அப்பறம் கட்டு போட்டு சரியாக இரண்டு மாசம் ஆச்சு.

இந்த காரணத்தினால எனக்கு ரொம்ப நாள் வரை தெனாலி கமலஹாசன் 

மாதிரி எல்லாத்துக்கும் பயம்தான்.இந்த மாதிரி பயத்துக்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வைக்கறாப்புல எனக்கு ஒரு நட்பு அமைஞ்சது.

அடி பட்டத்துக்கு அப்பறம் வாசல்ல நின்ன சைக்கிளை நான் தொடவே இல்லை.அப்படிப்பட்ட என்னை வண்டி ஓட்ட கத்துக்கோன்னு என் சிநேகிதி 

கையைப் பிடிச்சு கூட்டிண்டு போயிட்டா.முதல்ல எது ஆக்சிலேட்டர் எது

ப்ரேக்னுலாம் கிளாஸ் எடுத்துட்டு எப்பிடி ஓட்டனும்னுலாம் சொல்லி குடுத்துட்டு,  ம்..எங்க ஒட்டு பாக்கலாம்னு சொல்லிட்டா.

நான் திருதிருன்னு முழிச்சுண்டே ஒரே நடுக்கத்தோட வண்டில உக்காந்து 

ஓட்ட ட்ரை பண்ணினேன்.முதல்ல காலெடுத்து வண்டில வச்சுக்க வரவே இல்லை.வளைஞ்சு நெளிஞ்சு காலால தரையைத் தடவிண்டே ஓட்டினதா 

பேர் பண்ணினேன்.உடனே அவ 'ம்...இன்னிக்கு இது போதும்னு சொன்னா.அப்பாடின்னு இருந்தது

அடுத்த நாளும் வண்டி ஓட்ட கூட்டிண்டு போயிட்டா.இரண்டாவது நாள் 

காலை வண்டில வச்சுக்க வந்துடுத்து.மெதுவா வளைஞ்சு நெளிஞ்சு ஒரு பத்தடி ஓட்டினேன்.பக்கத்துல வந்த பஸ்ஸோட ட்ரைவர் தன் பொன்னான மொழிகளால் வசவு பாடி, 'வந்துட்சு பாரு! வண்டி எட்துக்கினு' என்று அருமையான காம்ப்ளிமென்ட் கொடுத்தார்.

மூன்றாவது நாள் சற்று தைரியம் வந்துவிட பின்னாடி தோழி நடந்து வரும் 

யோசனையற்று கொஞ்சம் வேகமாக ஒட்டிக் கொண்டு சென்று விட்டேன்.

அவள் ரொம்ப தூரம் என்னை காணாமல் பயந்து வழியில் போவோர் வருவோரை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறாள்.நானோ நன்றாக ஓட்ட வந்து விட்ட உற்சாகத்தில் வேகமாக ஒட்டிக் கொண்டு போனேன்.

வழியில் ட்ராபிக் கான்ஸ்டபிள் செக்கிங் செய்து கொண்டிருப்பதை பார்த்ததும்தான் நான் ரொம்ப தூரம் வந்து விட்டதை உணர்ந்தேன்.அவ்வளவுதான்.அப்படியே வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தி அதன் மேல் சாய்ந்து நின்று கொண்டேன்.நம்ம கிட்டதான் லைசென்ஸ் இல்லையே 

அப்ப.என் சிநேகிதி வந்த பின் நன்றாய் நாலு டோஸ் விட்டாள்.

இப்படியாக டூ வீலர் கற்றுக் கொண்டு அப்பறம் நாலு சக்கர வாகனத்தை மட்டும் சும்மா விடுவானேன்னு அதையும் கத்துக்கிட்டு இன்னிக்கு செருப்பு போடறதுக்கு முன்னாடியே வண்டி சாவியை கை தேடற அளவு ஆகிப் போச்சு.

இப்ப வண்டி இல்லாம முடியாதுங்கற அளவு அது அவசியமான ஒண்ணா ஆயாச்சு.எனக்குள்ள இருந்த பயந்தாங்குளி போயும் ரொம்ப நாள் ஆயிடுத்து.

வாழ்க ஆக்சிலேட்டர்!வளர்க வேகம் (அவ்வப்போது ப்ரேக்குடன்)